Για όσους με "κατηγορούν" για "κομπλεξικό", "προπονητή της εξέδρας" και "αγνώμων" σχετικά με τις απόψεις μου για τον MONEY - LOVER, κατά τον κόσμο "Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς", καλό θα είναι να διαβάσουν τις παρακάτω κριτικές από - υποτίθεται επαγγελματίες στο χώρο του μπάσκετ - για να καταλάβουν πώς κάποιοι ΠΑΡΑΠΛΑΝΟΥΝ και άλλοι ΝΟΜΙΖΟΥΝ...
Δεν είναι κάθε μέρα Σάββατο
του Νίκου Παπαδογιάννη από το gazzetta.gr/ ( Ε Δ Ω ολόκληρο το άρθρο)
Γράφει, μεταξύ άλλων...
Η Φενέρ τερμάτισε 2η στην κανονική περίοδο και θα παίξει στους τελικούς με μειονέκτημα έδρας, εάν φτάσει σε αυτούς μαζί με τη συμπολίτισσα Εφές. Πέρυσι ηττήθηκε στα ημιτελικά από την Καρσίγιακα, η οποία άλωσε και τις δύο όχθες της Κωνσταντινούπολης καθ’οδόν προς τον τίτλο.
Πρόπερσι, ο Ομπράντοβιτς πανηγύρισε το πρώτο και μοναδικό του ως τώρα πρωτάθλημα εντός των τειχών, νικητής των τελικών που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ αφού αποχώρησε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το κλίμα ζούγκλας και ευνοιοκρατίας η Γαλατασαράι. Πήρε με χίλια ζόρια κι ένα κύπελλο Τουρκίας, φέτος.
Αλλά αυτό που ζητήθηκε από τον Ομπράντοβιτς το καλοκαίρι του 2013 ήταν η δημιουργία μίας δυναστείας εντός των τειχών και η αναρρίχηση της Φενέρμπαχτσε στην κορυφή της Ευρώπης. Όχι ένα πρωτάθλημα στη χάση και ένα κύπελλο στη φέξη.
Ο «Ζοτς» ζορίστηκε την πρώτη χρονιά στη Euroleague, αλλά έκτοτε οδήγησε την ομάδα σε δύο συνεχόμενα Final-4, τα πρώτα της ιστορίας της. Δεν είναι μικρό πράγμα.
Εμείς οι Έλληνες που θυμόμαστε τα 8 χαμένα στοιχήματα της οκταετίας 1987-95 γνωρίζουμε ότι δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση ο ευρωπαϊκός τίτλος από μία ομάδα πρωτόπειρη, όσο υψηλός και αν είναι ο προϋπολογισμός της.
Οι Τούρκοι δεν το ξέρουν και βιάζονται να κατακτήσουν τα πάντα με τον παρά τους. Στη Φενέρ της εποχής Ομπράντοβιτς επενδύθηκαν περισσότερα από 120 εκατομμύρια, όπως και στην Εφές του Ίβκοβιτς.
Ο «Ντούντα» απολύθηκε με συνοπτικές διαδικασίες ως αποτυχών πριν από δύο μήνες, μολονότι είχε την Εφές πρώτη στο τουρκικό πρωτάθλημα. Ο «Ζοτς» έχει ως επιχείρημα τη συμμετοχή σε δύο διαδοχικά Final-4.
Ωστόσο, η εικόνα της Φενέρ πέρυσι στη Μαδρίτη και φέτος στο Βερολίνο άγγιξε τα όρια του απογοητευτικού, παρά την αθρόα συμπαράσταση χιλιάδων φωνακλάδων Τούρκων από τις εξέδρες.
Την πρώτη χρονιά, ο Ομπράντοβιτς και οι παίκτες του παγιδεύτηκαν στο μπάσκετ-καρικατούρα της Ρεάλ και γνώρισαν συντριβή στον ημιτελικό, ενώ ηττήθηκαν και στον μικρό τελικό. Φέτος, το 0-3 αποφεύχθηκε από ένα μικρό θαύμα (μία χαμένη βολή και ένα άστοχο μακρυνό σουτ του Άνταμς), απέναντι σε έναν αντίπαλο που θα’πρεπε να γίνει μεζεδάκι στο πιάτο των Τούρκων, ιδίως μετά το αρχικό 13-0.
Κουτσά στραβά η Φενέρ πέρασε στον τελικό, αλλά προδόθηκε από πανάκριβους παίκτες επιλογής Ομπράντοβιτς και κινδύνευσε με διασυρμό, πριν βρει σύμμαχο στις χίμαιρες των Ρώσων. 'Εφερε τον τελικό στα μέτρα της και είχε τους αλαλαγμούς χιλιάδων Τούρκων για καύσιμο και παρ'όλα αυτά ηττήθηκε.
Η ΤΣΣΚΑ μπορεί να έχει χτιστεί και αυτή με άφθονο χρυσάφι, αλλά δεν παύει να είναι μία ομάδα χωρίς σέντερ, στελεχωμένη μάλιστα με Ρώσους παίκτες που δεν πιάνουν παρά ψίχουλα στο χρηματιστήριο του μπάσκετ απέναντι στους κ.κ. Μπογκντάνοβιτς, Βέσελι, Ούντο, Ντίξον.
Σε τέσσερις αγώνες Final-4, η Φενέρ του Ομπράντοβιτς δεν εμφανίστηκε ούτε μία φορά με το μαχαίρι στα δόντια, ετοιμοπόλεμη και ικανή να αποδείξει στο γήπεδο τη θεωρητική υπεροχή της. Ηττήθηκε όχι μόνο στο παρκέ, αλλά και στην προπονητική σκακιέρα, που υποτίθεται ότι είναι το δυνατό της σημείο.
Τεχνικά, η Φενέρ μοιάζει ασυνάρτητη και μπερδεμένη, σαν ομάδα που προσπαθεί να παίξει μπάσκετ διαφορετικό από αυτό που υπάρχει στο dna βασικών παικτών της και του προπονητή της. Μου θυμίζει και κάτι άλλο αυτό το τελευταίο, αλλά ας το αφήσουμε για τον Ιούλιο…
Δεν θα βρει Παναθηναϊκό
του Γιώργου Κογκαλίδη, από το sportdog.gr/ (Ε Δ Ω ολόκληρο το άρθρο)
Δικαιούται να έχει παράπονα ο Ζοτς; Προσωπικά πιστεύω όχι. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασε στην αγκαλιά του Δημήτρη Ιτούδη, που αναγνώρισε στον "Ζοτς" ότι ήταν ο Μέντοράς του και το έκανε στη στιγμή της δικής του κορύφωσης (άρα έχει μεγαλύτερη αξία), ήταν απαράδεκτος (τον λες και "απρεπή").
Ενδεικτικό του άγχους και της στεναχώριας. Κι είπαμε, έτσι είναι οι μεγάλοι προπονητές. Δεν ανέχονται την ήττα. Όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Όταν έχουν ξοδευτεί 120.000.000 ευρώ σε τρία χρόνια και το μόνο που έχεις κατακτήσει είναι ένα πρωτάθλημα (στα χαρτιά) Τουρκίας, δεν έχεις… τρυπήσει το ταβάνι. Και μην μου πει κανείς πως επί Ομπράντοβιτς μπήκε η Φενέρ στον ευρωπαϊκό χάρτη, γιατί δεν ξοδεύεις τόσα εκατομμύρια για να… μπεις στον χάρτη.
Ο Ομπράντοβιτς νιώθει την πίεση, καθώς για όλους (και για τον κορυφαίο) η πίστωση τελειώνει. Τα αποτελέσματα τον ανέδειξαν ως κορυφαίο, αυτά είναι που τώρα τον βάζουν σε διαδικασία άγχους. Γιατί έπαψαν να είναι τόσο εντυπωσιακά. Έπαψαν να είναι αυτά που τον ανέδειξαν στην κορυφή. Κι εδώ, έχοντας πλέον αρκετό χρόνο απόστασης από τη στιγμή που κάθονταν στον "πράσινο" πάγκο, μπορούμε να προβούμε σε ασφαλείς διαπιστώσεις.
Όσο μεγάλος (είπαμε, ο μεγαλύτερος) κι αν είναι, μόνο στον Παναθηναϊκό τον είχαν θεοποιήσει. Όπου κι αν πάει, κρίνεται με κανόνες που κρίνονται οι κοινοί θνητοί. Η επιτυχία είναι επιτυχία, η αποτυχία είναι αποτυχία, εξ ου και το άγχος, εξ ου και η αδυναμία αποδοχής της ήττας.
Το να έχεις ένα πρωτάθλημα (στα χαρτιά), να έχεις αποκλειστεί μια φορά στους "16", να σου κάνουν πλάκα στο πρώτο σου φάιναλ φορ (πέρυσι στη Μαδρίτη) και να χάνεις από τον… μαθητή σου τον τίτλο, δεν το λες και ανείπωτη επιτυχία.