Σαν σήμερα, στις 28 Αυγούστου 1948, μια μάνα, η Ελένη Γκατζογιάννη από το χωριό Λια Θεσπρωτίας, στήθηκε μπροστά στα όπλα του λεγόμενου «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας». Το έγκλημά της; Όχι προδοσία, ούτε συνεργασία με τον εχθρό. Το μοναδικό της «έγκλημα» ήταν ότι θέλησε να σώσει τα τέσσερα παιδιά της και άλλα δεκαέξι αθώα από την πιο φρικτή μοίρα που επιφύλασσε η κομμουνιστική θηριωδία: το παιδομάζωμα.
Η Ελένη, μια απλή αγρότισσα, τόλμησε να αντισταθεί στο απάνθρωπο σχέδιο του ΔΣΕ: την αρπαγή των παιδιών από τις οικογένειες, την ξεριζωμένη μεταφορά τους στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», για να γίνουν κρέας στα κανόνια της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Και επειδή τόλμησε να υψώσει το ανάστημά της απέναντι στους «απελευθερωτές» του ΚΚΕ, καταδικάστηκε από ένα ψευτοδικαστήριο ανταρτών και εκτελέστηκε σαν ζώο.
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: η Ελένη δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία. Χιλιάδες οικογένειες τότε βίωσαν τον τρόμο του παιδομαζώματος. Χιλιάδες μικρά Ελληνόπουλα ξεριζώθηκαν βίαια, χωρίστηκαν από τους γονείς τους και στάλθηκαν σε ξένα καθεστώτα για να «αναμορφωθούν» ιδεολογικά, να αποκοπούν από την πατρίδα τους, από την πίστη τους, από τις ρίζες τους.
Και όμως, σήμερα, 78 χρόνια μετά, το ΚΚΕ εξακολουθεί να αποκαλεί αυτό το απάνθρωπο έγκλημα «παιδοσώσιμο». Συνεχίζει να διαστρεβλώνει την ιστορία, να αποκρύπτει τις ευθύνες του, να φιμώνει την αλήθεια. Ούτε μία λέξη για την Ελένη, ούτε μία συγγνώμη για την εκτέλεση μιας μάνας που έδωσε τη ζωή της για τα παιδιά της.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και η εσκεμμένη λογοκρισία. Η ταινία Eleni (βασισμένη στο βιβλίο του γιου της, Νικόλα Γκατζογιάννη), που έκανε γνωστή σε όλο τον κόσμο αυτή την τραγική ιστορία, δεν προβλήθηκε ποτέ στην ΕΡΤ, ούτε σε κινηματογραφικές αίθουσες στην Ελλάδα. Γιατί; Γιατί ενοχλεί. Γιατί ξεσκεπάζει τον δήθεν «ανθρωπισμό» του ΚΚΕ και δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο: το πρόσωπο μιας ιδεολογίας που δεν δίστασε να σκοτώνει μάνες για να κρατήσει φυλακισμένα παιδιά.
Το ΚΚΕ, με ύφος ηθικού κηδεμόνα της ιστορίας, απαιτεί να θυμόμαστε μόνο τα εγκλήματα των άλλων, αλλά να θάβουμε τα δικά του. Να θυμόμαστε τους ναζί, αλλά να ξεχνάμε τους δικούς του δημίους. Όμως ο κομμουνισμός και ο ναζισμός είναι οι δίδυμοι αδελφοί του ολοκληρωτισμού. Δύο όψεις του ίδιου κτήνους που αιματοκύλησε τον 20ό αιώνα.
Η θυσία της Ελένης Γκατζογιάννη δεν πρέπει να σβήσει στη λήθη. Είναι χρέος μας να τη θυμόμαστε, να τη μνημονεύουμε και να τη διδάσκουμε στις επόμενες γενιές. Γιατί η μνήμη είναι η μόνη ασπίδα απέναντι στη λήθη που θέλει να επιβάλει το ΚΚΕ και κάθε ολοκληρωτισμός.
Η Ελένη δεν πέθανε για να μείνει θαμμένη η ιστορία της στα υπόγεια της λογοκρισίας. Πέθανε για να ζήσουν τα παιδιά της ελεύθερα. Και εμείς έχουμε χρέος να λέμε την αλήθεια ελεύθερα, όσο κι αν αυτό ενοχλεί τους δήθεν υπερασπιστές της «λαϊκής ιστορίας».
Η φωνή της Ελένης είναι η φωνή όλων των μανάδων που σφαγιάστηκαν από τον κομμουνισμό. Και αυτή η φωνή δεν πρόκειται να σιγήσει.
Τα ονόματα των δολοφόνων:
ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΛΥΚΑΣ (συντροφικό ψευδώνυμο Κατής) ο οποίος σαν κλασσική αριστερή κότα λειράτη ρίχνει την ευθύνη στους: ΓΙΩΡΓΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ - ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ και ΓΡΗΓΟΡΗ ΠΑΠΑ.
Πασχάλης Ρέπορτερ