Η φέτα δεν είναι τυρί, είναι συνταγματικό μας δικαίωμα. Την κόβουμε χοντρή-χοντρή πάνω στη χωριάτικη, την πασπαλίζουμε με λαδάκι και ρίγανες, την τρίβουμε πάνω στις πατάτες, τη βάζουμε στη σπανακο-χορτόπιτα, την παραγγέλνουμε τηγανητή, ψητή, σαγανάκι, την τρώμε σκέτη με καρπούζι ή πορτοκάλι, περιμαζεύουμε με το ψωμί τα απομεινάρια της στον πάτο της σαλατιέρας μαζί με τον ροζ ζωμό της τομάτας, κι ας πάει ο γιατρός να κουρεύεαι. Εχουμε τέτοια ψύχωση με τη φέτα που, αν δούμε να λείπει από το τραπέζι, κοιτάμε γύρω μας καχύποπτα μήπως βρεθήκαμε σε ξένη χώρα.
Μόνο που τώρα η φέτα αρχίζει να αποκτά κάτι από χρυσό. Οχι στο χρώμα, στην τιμή. Η Ελλάδα παρήγαγε πέρυσι περίπου 153.000 τόνους φέτας. Το εντυπωσιακό είναι ότι σχεδόν το 70% δεν το φάγαμε εμείς. Το στείλαμε έξω. Πάνω από 100.000 τόνοι φέτας ταξίδεψαν σε Γερμανίες, Αγγλίες, Αμερικές και λοιπά εξωτικά μέρη όπου κάποτε έτρωγαν κάτι λευκά τυριά σαν ασβέστη και τώρα έμαθαν και τούτοι τι εστί φέτα στον ουρανίσκο σου. Οι εξαγωγές της μόνο πέρυσι έφεραν στη χώρα περίπου 873 εκατομμύρια ευρώ.
Μέχρι εδώ θαυμάσια. Το ταπεινό τυρί των παλιών βοσκών μας έγινε εθνικό success story. Ούτε πετρέλαια ούτε μικροτσίπ. Πρόβατο, γάλα, βαρέλι και πάμε.
Μόνο που μέσα στο success story μπήκε η ευλογιά των αιγοπροβάτων και ο αφθώδης πυρετός. Το κοπάδι άρχισε να μικραίνει επικίνδυνα. Εκατοντάδες χιλιάδες ζώα θανατώθηκαν, η παραγωγή πρόβειου γάλακτος μειώθηκε και η αγορά υπολογίζει ότι φέτος μπορεί να λείψουν δεκάδες χιλιάδες τόνοι γάλακτος. Σε φέτα αυτό μπορεί να σημαίνει απώλεια περίπου 20.000 τόνων παραγωγής.
Κάπου εδώ αρχίζει η ωραία ελληνική εξίσωση. Εχουμε λιγότερο γάλα, λιγότερη φέτα, αλλά περισσότερους ξένους που θέλουν να την αγοράσουν. Οι παραγγελίες απ’ έξω συνεχίζουν να εξακοντίζονται. Εχουμε κι εμάς, που αν στο ψυγείο μας δεν υπάρχει φέτα νιώθουμε σαν παιδιά που τα παράτησε η μάνα τους.
Εντάξει, οι τυροκόμοι μας αγαπούν τον έλληνα καταναλωτή και θα ήθελαν να τον εξυπηρετήσουν, πλην όμως οι εξαγωγές έχουν σκληρά συμβόλαια. Δεν μπορεί η ελληνική γαλακτοβιομηχανία να πάρει τηλέφωνο τον Γερμανό και να του πει «Χανς, άσ’ το για φέτος, μας έπιασε μια λιγούρα εδώ κάτω». Αρα, όσο η παραγωγή πιέζεται και η ζήτηση του εξωτερικού παραμένει ισχυρή, η τιμή μέσα στην Ελλάδα αρχίζει να κοιτάζει προς τα πάνω.
Τι ‘χες Γιάννη μου, τι ‘χα πάντα. Οταν οι ξένοι ανακαλύπτουν κάτι από την Ελλάδα, εμείς οι Ελληνες εδώ κάτω ανακαλύπτουμε την τιμή του. Ηδη ακούγονται προβλέψεις για 15 και 16 ευρώ το κιλό σε ορισμένες κατηγορίες (από 12-13 πριν δυο χρόνια), ενώ νέοι τιμοκατάλογοι περνούν αυξήσεις στα προϊόντα που βασίζονται στο πρόβειο γάλα.
Σε όποιον πει «φέρτε γάλα απ’ έξω και φτιάξτε φέτα», του απαντάμε ότι απλώς αυτό δεν γίνεται. Η φέτα είναι ΠΟΠ. Δεν είναι λευκό τυρί που βαφτίζεται όπως μας βολεύει. Εχει κανόνες, προέλευση, συγκεκριμένο γάλα, συγκεκριμένη γεωγραφία. Αν αρχίσουμε να χαλαρώνουμε τους κανόνες για να γεμίσουμε τα ράφια, μπορεί να περισσέψει τυρί αλλά να χάσουμε τη φέτα.
Αρα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα γνήσιο ελληνικό παράδοξο. Πετύχαμε να κάνουμε τη φέτα διεθνή φίρμα. Τη ζητά όλος ο κόσμος, την εξάγουμε σαν τρελοί, βγάζουμε εκατοντάδες εκατομμύρια και χαιρόμαστε δικαίως, όμως τώρα υπάρχει ο κίνδυνος να την κοιτάμε πίσω από το τζάμι του ψυγείου και να λέμε «βάλε μου διακόσια γραμμάρια, μη μας φύγει και ο μισθός».
Εκτός αν η κυβέρνηση θεσπίσει κανένα φέτα-pass…