Αυτή κι αν είναι λογική επί χρόνων κορωνοϊού. Ξεκάθαρος, καλά ξηγημένος και σταράτος, όπως κάποτε μάς είχε συνηθίσει, όταν ξεφύτρωνε εκεί που δεν τον έσπερναν και ήθελε να επιβάλει τη δική του τάξη στην Ευρωζώνη: «Δεν είναι απόλυτο ότι όλα υποχωρούν μπροστά στην αξία της ανθρώπινης ζωής - Όλοι κάποτε θα πεθάνουμε». Τάδε έφη Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος επιχείρησε και εσχάτως να τα δέσει όλα στην ψυχρή λογική του εκδίδοντας νέα φιρμάνια περί ιεράρχησης προτεραιοτήτων και αξιών. Πώς παραμένει αθάνατο το άτιμο το χρήμα; Και πώς μπορεί ν’ ανάγεται σε απόλυτη αξία για να τσαλακώνεται μπροστά του και το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας και ανθρωπιάς; Μετά ψάχνουμε για να βρούμε γιατί, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης, η Ευρώπη εμφανίζει μια άθλια όψη σε σχέση με εκείνη που αρχικά επαγγελλόταν. Σε άλλα θεμέλια την έστηναν κάποτε οι οραματιστές της και σε άλλους, μάλλον «αυτόματους πιλότους», σύρθηκε και καταποντίζεται… Το μόνο βάθρο που της απέμεινε να πατά είναι εκείνο της διασφάλισης των ισχυρών συμφερόντων των δυνατών και του εξοβελισμού στον αγύριστο των αδυνάτων. Όσο για τα περί «αλληλεγγύης» και των άλλων συναφών, περιορίζονται να παραμένουν μονίμως μια στείρα και ξεκάρφωτη φιλολογία… Βοούν εκκωφαντικά γι’ αυτό τα ίδια τα γεγονότα. Με την παρούσα κρίση, αποκόμισαν πικρές γεύσεις, δυστυχώς, και άλλοι, κατά τα άλλα, «εταίροι», οι οποίοι αφέθηκαν στη μοναξιά τους να κλαίνε επί ερειπίων, και, το ακόμα πιο τραγικό, επί πτωμάτων...
Η οποιαδήποτε κρίση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μπορεί ν’ αποτυπώνεται επί χάρτη σε οικονομικό επίπεδο και σε δείκτες που κατρακυλούν, ωστόσο, προηγείται η κρίση αξιών, οι οποίες παραμένουν σταθερά σε ρυθμούς αγονίας και ερημίας… Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο που σε περιόδους κρίσεων, οποιασδήποτε μορφής, οι λαοί νιώθουν τόσο μόνοι και έρημοι, με κυρίαρχο αξίωμα: «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Από Ευρωπαϊκή Ένωση μετατρέπεται σε ευρωπαϊκό ξεχαρβάλωμα… Εκεί που επιβαλλόταν τα κράτη να ενώνουν δυνάμεις, παραμένουν όλα ξεκάρφωτα και μάλιστα υπό τον πανικό φόβου και τρόμου για τα χειρότερα και τρισχειρότερα που έπονται. Ήδη τα όργανα άρχισαν... Η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, Κριστίν Λαγκάρντ, έσπευσε να κάνει λόγο για συρρίκνωση της Ευρωζώνης, χωρίς προηγούμενο. Διέκρινε, μάλιστα, πρωτοφανείς ρυθμούς συρρίκνωσης της οικονομικής δραστηριότητας, που δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε και με περιόδους πολέμου. Δηλαδή όσοι σωθούν από τον κορωνοϊό, από τον οποίο φάνηκε τις τελευταίες μέρες να συνέρχεται η Ευρώπη και να επανέρχεται δειλά-δειλά σε μια ομαλότητα, δεν γλιτώνουν με καμιά δύναμη από την πανδημία του πανικού που σπέρνεται και προελαύνει ακάθεκτη.
Δυστυχώς, η πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη δεν έρχεται από το μέτωπο του κορωνοϊού, αλλά από το σκηνικό που στήνεται μέσα από χαρτογραφημένες ορέξεις και διαθέσεις. Πόσα θα είναι άραγε τα θύματα -θα αναγγέλλονται σε καθημερινά δελτία τύπου;- από ένα ακόμα μεγαλύτερο σοκ καλπάζουσας ύφεσης και ασυγκράτητης φτωχοποίησης που προμηνύεται με τον πιο σκληρό κι απάνθρωπο τρόπο; Να μην αναγκαστούμε τελικά να κάνουμε ταυτοποίηση στο μέγεθος που ονομάζεται ανθρωπιά… Γιατί τότε δεν θα γίνεται λόγος για Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά μόνο για ευρωπαϊκό εφιάλτη… Όμως όλα μπορεί να είναι σχετικά, αφού, σύμφωνα με τη λογική Σόιμπλε, «όλοι κάποτε θα πεθάνουμε…». Αθάνατο μόνο το χρήμα.
Χριστάκης Ευσταθίου