Δεν απόλαυσα το μπάσκετ στο ΝΒΑ, το μίσησα...
- Σε κλίμακα 1-10, τι βαθμό θα έβαζες για την εμπειρία σου στην Ατλάντα;
«Μάλλον θα έβαζα ένα 5. Για να είμαι ειλικρινής, δεν απόλαυσα το μπάσκετ. Η πρώτη μου χρονιά ήταν περίεργη. Όπως είπα και το Eurohoops, ο GM των Χοκς ήταν αυτός που με ήθελε στην ομάδα τότε. Δεν είμαι σίγουρος ωστόσο για το πόσο με ήθελε στην Ατλάντα ο προπονητής. Όπως και να 'χει, η χρονιά ξεκίνησε και η ομάδα μου είχε μόλις δύο ποιντ γκαρντ κι έτσι έπρεπε να παίζω. Έπαιζα καλά. Μετά το break για το All Star Weekend, τα πράγματα άλλαξαν. Δεν ένιωθα άνετα με τον ρόλο μου στο δεύτερο μισό της σεζόν.
Ξέρεις, ο Τιμ Χάρνταγουεϊ ξεκίνησε να παίζει καλά κι εγώ δεν είχα την μπάλα στα χέρια μου. Κατέληξα να κάθομαι κυρίως στην γωνία. Όποιος με ξέρει, γνωρίζει πώς αποδίδω καλύτερα: όταν πρέπει να "τρέξω" pick n' roll, όταν βάζω τον εαυτό μου σε ρυθμό. Δεν μπορώ απλά να κάθομαι στη γωνία και να σουτάρω τρίποντα. Δεν είναι αυτό το παιχνίδι μου. Όπως σου είπα λοιπόν δεν ένιωθα άνετα και στη συνέχεια η ομάδα πήρε έναν μεγαλύτερο ηλικιακά παίκτη (Καλδερόν) και εκείνος έπαιζε περισσότερο από εμένα. Δεν έπαιζε όμως καλύτερα. Ήταν η πρώτη φορά στην καριέρα μου που δεν αγωνιζόμουν καν.
Ξέρεις, ο Τιμ Χάρνταγουεϊ ξεκίνησε να παίζει καλά κι εγώ δεν είχα την μπάλα στα χέρια μου. Κατέληξα να κάθομαι κυρίως στην γωνία. Όποιος με ξέρει, γνωρίζει πώς αποδίδω καλύτερα: όταν πρέπει να "τρέξω" pick n' roll, όταν βάζω τον εαυτό μου σε ρυθμό. Δεν μπορώ απλά να κάθομαι στη γωνία και να σουτάρω τρίποντα. Δεν είναι αυτό το παιχνίδι μου. Όπως σου είπα λοιπόν δεν ένιωθα άνετα και στη συνέχεια η ομάδα πήρε έναν μεγαλύτερο ηλικιακά παίκτη (Καλδερόν) και εκείνος έπαιζε περισσότερο από εμένα. Δεν έπαιζε όμως καλύτερα. Ήταν η πρώτη φορά στην καριέρα μου που δεν αγωνιζόμουν καν.
Μπαίνοντας στην δεύτερη χρονιά του συμβολαίου μου, περίμενα ότι θα έχω μία καλύτερη ευκαιρία. Είχα μιλήσει με τον προπονητή και μου είχε πει πως ανυπομονεί να με δει να βελτιώνομαι και να γίνομαι καλύτερος μετά τη rookie σεζόν μου. Πίστευα λοιπόν πως έχω μπροστά μου ανοικτό πεδίο. Ο Σρέντερ και ο Μπέιζμορ είχαν εγγυημένο χρόνο στην περιφέρεια, αλλά για τους υπόλοιπους τα πράγματα ήταν εντελώς ρευστά. Έτσι, στη διάρκεια του καλοκαιριού, δούλεψα με στόχο να γίνω ξανά ο εαυτός μου. Ήμουν πολύ επιθετικός. Μίλα με όποιον assistant coach θες και θα στο πει. Ήμουν μάλλον ο καλύτερος παίκτης της ομάδας στην προετοιμασία. Έτσι προσεγγίζω πάντα το καλοκαίρι. Η preseason κύλησε πολύ καλά και ανέμενα να έχω μεγαλύτερο ρόλο, αφού και η ομάδα δεν ήταν ιδιαίτερα καλή. Στο πρώτο παιχνίδι της σεζόν, όμως, δεν έπαιξα. Έπαιξα 11 λεπτά, κάτι τέτοιο. Από τότε, όλα πήγαν άσχημα για μένα. Ζήτησα να γίνω ανταλλαγή στη διάρκεια της χρονιάς, αλλά ούτε αυτό προχώρησε. Δεν ευχαριστήθηκα την περσινή χρονιά. Ουσιαστικά έχασα μία σεζόν, δεν με βοήθησε καθόλου».
- Χάθηκε η ευχαρίστηση που έπαιρνες από το μπάσκετ, δηλαδή;
«Ναι, μίσησα το μπάσκετ πέρσι. Η Ατλάντα ήταν καλή. Σέβομαι τους προπονητές, δεν λέω πως ο κόουτς ήταν απαίσιος, αλλά έτσι είναι το ΝΒΑ. Όταν πήγα εκεί, ήξερα πως το τέλος ενδέχεται να μην είναι καλό. Δεν είμαι star για τα δεδομένα του ΝΒΑ και γνώριζα πως προτεραιότητα των προπονητών δεν θα ήταν να κάνουν εμένα χαρούμενο. Έπρεπε να προσαρμοστώ, αλλά απ' την άλλη δεν είχα ποτέ ρόλο και ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς πρέπει να κάνω στην Ατλάντα. Για μένα, που είχα συνηθίσει να ξέρω το ρόλο μου και να νιώθω ότι με εμπιστεύεται ο προπονητής, ήταν έκπληξη αυτό το πράγμα.
Ξεκάθαρα μίσησα το μπάσκετ πέρσι και ειδικά από τη στιγμή που όλο αυτό συνδυαζόταν με συνεχόμενες ήττες. Είμαι πολύ ανταγωνιστικός και σιχαίνομαι την ήττα. Αυτός ήταν λοιπόν ακόμη ένας πολύ μεγάλος παράγοντας. Όχι μόνο δεν ήμουν ο εαυτός μου, αλλά παράλληλα χάναμε συνεχώς. Στη συνέχεια, όταν κάποιοι παίκτες τραυματίστηκαν, με έβαλαν να παίξω στο "2". Κι όταν έπαιξα καλά, όλοι εξεπλάγησαν για το γεγονός πως μπορώ να παίξω ως σούτινγκ γκαρντ. Βέβαια, αν κάποιος έχει δει βίντεο και παιχνίδια μου, θα ξέρει ότι μπορώ να παίξω και στις δύο θέσεις. Στην Ατλάντα φάνηκε πως δεν το γνώριζαν μέχρι την δεύτερη σεζόν. Τότε ήταν αργά όμως».
Έχω νικήσει όπου κι αν έχω παίξει. Στο ΝΒΑ δεν με άφησαν να το κάνω.
- Με βάση όσα μου λες, καταλαβαίνω πως δεν επέτρεψες στον εαυτό σου να κατηγορήσει τον... Μάλκολμ γι' αυτή την κατάσταση.
«Όχι. Πάντως, το ΝΒΑ σε κάνει να νιώθεις έτσι. Αρχίζεις να σκέφτεσαι: "Μήπως τελικά είμαι τόσο κακός;". Σε κάνει να το σκέφτεσαι και δεν είχα μπει ποτέ στο παρελθόν σε μία τέτοια διαδικασία. Υπήρχαν αμφιβολίες για το τι μπορώ να κάνω, μέχρι που μου είπαν ότι παίρνω πολλά σουτ! Στο δεύτερο ματς της σεζόν, πήρα 9 προσπάθειες και μου είπαν ότι είμαι πολύ επιθετικός. Δεν το είχα ξανακούσει ποτέ αυτό στην καριέρα μου. Ποτέ δεν είχα συναντήσει προπονητή, ο οποίος θα μου έλεγε ότι σουτάρω πολύ. Επηρέασε την ψυχολογία μου αυτό. Οι φίλοι μου και η οικογένειά μου, αργότερα, μου έλεγαν ότι πρέπει να σουτάρω πιο πολύ και ρωτούσαν γιατί δεν το κάνω. Τους είπα ότι δεν μπορούν να καταλάβουν πως, πίσω από κλειστές πόρτες, κάποιος μου είπε ότι σουτάρω πολύ. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει στο παρασκήνιο και πώς λειτουργούν τα πράγματα για έναν επαγγελματία αθλητή. Όπως είπα, δεν κατηγορώ κάποιον και θα μπορούσα να τα έχω πάει καλύτερα, αλλά συγχρόνως θα μπορούσε να είμαι σε μία καλύτερη κατάσταση που θα με βοηθούσε περισσότερο».
- Δική μου άποψη είναι πως, ίσως στο διάστημα που ήσουν στην Ευρώπη κι έμαθες να είσαι πρωταγωνιστής, «εθίστηκες» στις ευθύνες και όταν δεν τις είχες, σου κακοφάνηκε.
«Δεν πήγα στην Ατλάντα με την ψευδαίσθηση πως θα είμαι ο star της ομάδας. Δεν πήγα για να αναλάβω ρόλο ηγέτη. Ήξερα ότι θα είμαι ο αναπληρωματικός πόιντ γκαρντ. Ακόμη κι όταν είσαι αναπληρωματικός όμως, πάντα θες να νικάς και να νιώθεις ότι σου επιτρέπουν να αποδίδεις όπως μπορείς. Εγώ δεν είχα τέτοια δυνατότητα. Αναρωτιόμουν αν προσπαθούμε να νικήσουμε ή όχι. Αν προσπαθούμε να νικήσουμε και νομίζετε ότι είμαι καλός παίκτης, πρέπει να με αφήσετε να κάνω αυτό που κάνω σ' όλη μου την καριέρα. Γιατί έχω νικήσει όπου κι αν έχω παίξει. Αυτό με στεναχώρησε. Το μεγαλύτερο παράπονό μου είναι πως δεν μου δόθηκε καν η ευκαιρία να βοηθήσω την ομάδα μου. Ειδικά την πρώτη χρονιά. Νομίζω πως θα μπορούσαμε να κερδίσουμε τους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας. Δεν χρησιμοποιήθηκα όμως στα πλέι οφ. Στη σειρά με τους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, για παράδειγμα, είχαμε μεγάλο πρόβλημα με τους περιφερειακούς τους και θα μπορούσα να δώσω λύσεις».
- Αν ήσουν GM σε ομάδα του ΝΒΑ, γιατί θα έδινες συμβόλαιο στον Μάλκολμ Ντιλέινι;
«Πρώτον, είμαι εξαιρετικός συμπαίκτης. Δεν έχω δημιουργήσει ποτέ το παραμικρό πρόβλημα, δεν έχω μπλεχτεί ποτέ σε καυγά εντός ή εκτός παρκέ. Είμαι ένας καλός ηγέτης κι όποιος έχει παίξει μαζί μου, με αγαπά. Μπορείς να ρωτήσεις επ' αυτού συμπαίκες που είχα και στην Ευρώπη και στο ΝΒΑ. Όλοι ξέρουν τι μπορώ να κάνω, όλοι ξέρουν ότι είμαι καλός τύπος και πως δουλεύω σκληρά κάθε μέρα. Ρισκάρω το σώμα μου για τους συμπαίκτες μου σε κάθε ματς, αναλαμβάνω ευθύνες, πέφτω στο παρκέ για κατοχές, μαρκάρω τον καλύτερο παίκτη της αντίπαλης ομάδας.
Κάνω αυτό που θα έπρεπε να κάνει κάθε παίκτης ομάδας. Δεν είμαι καθόλου εγωιστής, κάνω μόνο αυτό που θα βοηθήσει την ομάδα μου να νικήσει. Έχω μιλήσει με πολλούς ανθρώπους από ομάδες του ΝΒΑ και μου έχουν πει ότι τους αρέσουν. Γι' αυτό με εξέπληξε που δεν βρήκα μία ευκαιρία στην λίγκα φέτος. Δεν τα βάφω μαύρα όμως, δεν ασχολούμαι. Αν είναι γραφτό να επιστρέψω στο ΝΒΑ, θα επιστρέψω. Αν όχι, θα συνεχίσω να κάνω αυτό που έκανα σε όλη μου την καριέρα και θα είμαι επιτυχημένος κάπου αλλού. Δεν δομώ τις προτεραιότητες της ζωής μου γύρω από το ΝΒΑ. Πολλοί μου λένε πως θα έπρεπε να είμαι εκεί, αλλά για μένα δεν είναι πια τόσο σημαντικό. Θέλω απλά να παίξω μπάσκετ. Δεν σκέφτομαι το ΝΒΑ, είναι lifestyle».
- Έπειτα από δυο χρόνια εκεί, κατέληξες σχετικά με το αν το ΝΒΑ είναι ένας δίκαιος οργανισμός;
«Το ΝΒΑ είναι αυτό που είναι. Πολύ... πολιτικό. Δεν αντιμετωπίζονται όλοι με τον ίδιο τρόπο, οι superstars είναι πάντα στο προσκήνιο και οι εξελίξεις περιστρέφονται γύρω απ' αυτούς, αλλά αυτό είναι γνωστό και συνηθισμένος. Όποιος παίρνει περισσότερα χρήματα, παίρνει πάνω του και την προσοχή. Αν πήγαινα στο ΝΒΑ σε μικρότερη ηλικία, ίσως να μου κακοφαινόταν. Πήγα όμως αρκετά μεγάλος, ώστε να ξέρω κάποια πράγματα και να μην νιώθω έκπληκτος. Ήξερα πως τα πάντα μπορεί να συμβούν και ότι θα υπάρχουν σκαμπανεβάσματα. Τα πράγματα ήταν όπως τα περίμενα. Είναι ασφαλώς μία σπουδαία λίγκα, η καλύτερη στον κόσμο, με τους καλύτερους παίκτες και αυτό δεν χωρά καν συζήτηση. Είμαι φυσικά χαρούμενος που βρέθηκα εκεί».
Το μπάσκετ στο ΝΒΑ δεν είναι πυρηνική φυσική...
- Όταν ήσουν στην Ευρώπη, ήταν πολλοί οι παίκτες για τους οποίους είπες: "Ουάου, αυτός πρέπει να παίξει στο ΝΒΑ";
«Εννοείται. Πάρα πολλοί παίκτες της Euroleague θα είχαν θέση σε ρόστερ ομάδα τους ΝΒΑ. Όπως είπα, όλα είναι θέμα ευκαιρίας και κατάστασης. Πολλοί όμως νιώθουν άνετα παίζοντας στην Ευρώπη και δεν σκέφτονται το ΝΒΑ ούτε ως μακρινό ενδεχόμενο. Δεν τους αδικώ. Γιατί να θες να πας εκεί και να πάρεις λιγότερα χρήματα, όταν ήδη παίζεις σε κορυφαίο επίπεδο, αμείβεσαι καλύτερα κι έχεις τον σεβασμό του κόσμου; Γιατί να θες να πας κάπου που δεν θα είσαι ο star; Πάντως, όπως είπα, πολλοί παίκτες μπορούν να αποδώσουν στο ΝΒΑ. Το μπάσκετ είναι μπάσκετ παντού. Δεν είναι... πυρηνική φυσική το ΝΒΑ».
- Επίτρεψε μου να αντιστρέψω την ερώτηση. Αντιμετώπισες, στο ΝΒΑ, παίκτες που θεωρείς πως δεν άξιζαν ένα συμβόλαιο εκεί;
«Νομίζω ότι όλοι σκέφτονται κάτι τέτοιο κατά καιρούς για έναν αντίπαλό τους. Ωστόσο, πιστεύω ότι ο καθένας είναι σε μία ομάδα του ΝΒΑ για κάποιο λόγο. Όλοι έχουν δουλέψει πολύ σκληρά για να φτάσουν σε τέτοιο σημείο. Δεν μιλώ ποτέ για το ποιος πρέπει να είναι στο ΝΒΑ και ποιος όχι. Πράγματι, πολλοί παίκτες έχουν επιλεγεί στο draft ψηλότερα από ο,τι θα έπρεπε, αλλά δεν είναι σφάλμα τους. Δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον παίκτη, αν μία ομάδα θεώρησε ότι είναι καλός και το αξίζει. Δεν κρίνω άλλους παίκτες. Τέτοια λάθη ανήκουν στις ομάδες. Κοιτάζω τον εαυτό μου».
http://www.sdna.gr/mpasket/nba/article/496113/ntileini-sto-sdna-sto-nva-misisa-mpasket