Το δημοψήφισμα που δεν χρειάστηκε να γίνει γιατί... ΕΓΙΝΕ και ο καθρέφτης για το πως πρέπει να λύνει ο Παναθηναϊκός τις διαφορές του σε όλα τα σπορ.
Οπως επιτάσσει η επικαιρότητα και δη το πολύ σοβαρό θέμα που δημιουργήθηκε με την Ευρωλίγκα, αλλά και τα... απόνερα που προκλήθηκαν και που έβγαλαν τον Παναθηναϊκό πιο δυνατό και πιο συσπειρωμένο από ποτέ στο δρόμο για το Βελιγράδι και το 7ο.
Είναι αντιληπτό πως έγινε αρκετός λόγος τις τελευταίες ώρες για το δημοψήφισμα με τον καθένα να το βλέπει από τη δική του οπτική. Καταρχήν, νομίζω πως άπαντες αντιλαμβάνονται ότι δεν χρειάζεται να γίνει καμιά τέτοια διαδικασία. Με τον κλασικό τρόπο τουλάχιστον που την έχουμε στο μυαλό. Και δεν χρειάζεται να γίνει για τον απλούστατο λόγο ότι το δημοψήφισμα ΕΓΙΝΕ. Και ήταν απόλυτα πετυχημένο.
Η τεράστια συσπείρωση διοίκησης, ομάδας και κόσμου έστειλε το μήνυμα που θα έπρεπε να σταλεί ακόμη και στον τελευταίο... “Ευρωλιγκαίο”. Και έδειξε πόσο δυνατός, ενωμένος και.... τσαμπουκαλεμένος είναι ο Παναθηναϊκός όταν αισθάνεται την αδικία, την κλεψιά και την εκδικητικότητα στο πετσί του. Ήταν τόσες και τέτοιες οι προκλήσεις από το ισπανικό παρεάκι, που έφτασαν μέχρι και να στέλνουν φωτογραφίες του Γιανακόπουλου στους φύλακες των γηπέδων για να μην τον βάζουν μέσα. Λες και δεν τον ξέρουν φατσικά ή είναι κανένας καταζητούμενος. Η (ισπανική) αστειότητα σε όλο της το μεγαλείο.
Ο Παναθηναϊκός απάντησε όπως πρέπει να απαντήσει και αν θέλετε τη γνώμη όπως οφείλει συνολικά να λειτουργεί ο σύλλογος (εννοώ ως στάση σε όλα τα σπορ) και χωρίς να έχει ακόμη εκδοθεί καμία απόφαση βγήκε ήδη νικητής στη μάχη αυτή. Ο τρόπος που το χειρίζεται ο Δημήτρης (μαστίγιο και καρότο, άσχετα αν έχει το δίκιο με το μέρος του), η μάγκικη αντίδραση του Πασκουάλ και των παικτών, αλλά και η συμπεριφορά του κόσμου που μπήκε στην εξίσωση με πολύ δυναμικό τρόπο και έδειξε την απίστευτη σχέση που υπάρχει χρόνια τώρα με το καμάρι του συλλόγου.
Παράλληλα, έβαλε στη μηχανή του και δυο ΠΑΙΧΤΑΡΑΔΕΣ δείχνοντας πως συνεχίζει να επενδύει ακόμη και σε μια διοργάνωση που δεν τον σέβεται, αλλά και παράλληλα διάθεση να προσφέρει στα χέρια του προπονητή δυο πυρηνικά όπλα. Γνώμη μου επίσης είναι πως συνιστά αστειότητα να συζητάμε αν χωράνε οι παίκτες που ήρθαν (βασικά ο Τζέιμς). Το αν θα βγουν ή δεν θα βγουν οι κινήσεις αυτές θα το δούμε στο τέλος της σεζόν, ότι δηλαδή ισχύει για ΚΑΘΕ μεταγραφή. Οπως και να 'χει εκείνο στο οποίο δεν χωράει καμία αμφιβολία είναι πως έγινε αυτό που ΕΠΡΕΠΕ να γίνει.
Επιστρέφοντας στο νόημα που θέλω να περαστεί με το συγκεκριμένο “πόνημα' θα ξαναπώ πως ΕΤΣΙ θα πρέπει να λειτουργεί ο Παναθηναϊκός σε όλα τα σπορ. Με δυνατή διοίκηση που δεν θα σηκώνει μύγα στο σπαθί της, γεμάτο ρόστερ με τους καλύτερους στα μέτρα του δυνατού και τον κόσμο ενωμένο και ασπίδα. Αν ισχύουν όλα αυτά τότε τίποτα και κανένας δεν μπορεί να σε πειράξει.
Στην προκειμένη περίπτωση ο Γιαννακόπουλος χρησιμοποίησε όλη τη... γκάμα που επιβάλλεται σε τέτοιες στιγμές. Και τους τόνους σήκωσε μέχρι εκεί που δεν πάει ώστε να σε ακούσει και να μάθει και ο τελευταίος και την ομάδα ενίσχυσε δείχνοντας λύσσα για το 7ο και στο τέλος έθαψε, ως κίνηση καλής θέλησης, το τσεκούρι του πολέμου, περιμένοντας κάτι αντίστοιχο και από την άλλη πλευρά για να κλείσει το θέμα και να πάμε να το παίξουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ στο κανονικό γήπεδο το παιχνίδι.