Για να δούμε τι θα γίνει και στις 16 Νοεμβρίου στο Ταε Κβοντό...
Συγκίνηση μέχρι ..δακρύων. Να λες, τι στιγμές (!!) τι τύχη να το ζω αυτό τώρα. Και μετά να το βάλεις στο πιο πολύτιμο κουτάκι της συναυλιακής σου μνήμης, και κάθε φορά που έχεις την ευκαιρία, να κορδώνεσαι «ναι παίδες ήμουν κι εγώ εκεί». Κάπως έτσι νιώθω βλέποντας τον Νικ Κέιβ (τον …Σπηλιά) να ερμηνεύει το Stagger Lee εν μέσω θαμώνων που έχουν ανέβει στην σκηνή του O2 Αρένα (!!) στο Λονδίνο και λικνίζονται μαζί του, με μια φλόγα -αλλά και με μια ηρεμία ταυτόχρονα- μοναδική.
Τόσο που νιώθεις τον ηλεκτρισμό να διαπερνάει το βίντεο και να απλώνεται γύρω σου στο δωμάτιο λες και είσαι κι εσύ εκεί.
Οι Cave and the Bad Seeds (που θα δούμε κι εδώ στο γήπεδο του Τάε Κβοντο στις 16/11/2017) ξεκίνησε εδώ και μήνες την πρώτη του περιοδεία, τρία χρόνια μετά το θάνατο του γιου του Αρθουρ και αυτή την εποχή, βρίσκεται πάλι στην Βρετανία για μια σειρά από shows, όπως αυτό που παρακολουθούμε στο βίντεο (ανταπόκριση του δημοσιογράφου Andrew Trendell για το μουσικό διαδικτυακό περιοδικό NME). Η περιοδεία -στο πλαίσιο της οποίας σταματάει και στη χώρα μας- προωθεί το τελευταίο του άλμπουμ Skeleton Tree που έχει κάνει ήδη τον πρώτο του γύρο μετά την κυκλοφορία του τον Σεπτέμβρη του 2016 κι έχει προλάβει να ανέβει στο νο1 σε οκτώ χώρες, τοπ 5 σε άλλες 11, ενώ κέρδισε και μια υποψηφιότητα τα BRIT Awards 2017 στην κατηγορία Best International Group Category.
Στην Ελλάδα ο Κέιβ έχει ένα σταθερό και πιστό κοινό, μια ιδιαίτερη σχέση, εδραιωμένη εδώ και δεκαετίες (πρώτη του συναυλία ήταν το 1982 στο Σπόρτινγκ). Τον αγαπάμε τον «Νικολάκη» και μάλλον τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Σκεφτόμουν μάλιστα ότι μια ανάλογη φάση (να επιτραπεί στον κόσμο να ανέβει να χορέψει δίπλα του πάνω στην σκηνή) δεν θα μας προξενούσε μεγάλη έκπληξη αν συνέβαινε εδώ – αλλά μάλλον ονειρεύομαι… Γιατί αν εξαιρέσουμε τον συναυλιακό πυρετό επί εποχές Παπάζογλου στο Λυκαβηττό, όπου ήταν σύνηθες το φαινόμενο (μην πω και κλισέ στις συναυλίες του) να ανεβαίνει ο κόσμος πάνω και να χορεύει μαζί του , δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε, σε μεγάλα γεγονότα, να μπορεί να κινηθεί …ψείρα προς το μέρος της σκηνής και να μην πλακώσουν οι φουσκωτοί να την συμμορφώσουν. Τελικά είναι όντως τολμηρό αυτό που συνέβη στο Ο2. Μοναδικό. Ο Κέιβ εμπιστεύεται το κοινό του κι εκείνο του το ανταποδίδει με ένα ήθος και μια εγκράτεια που δεν υπολείπεται (μα καθόλου) σε καθαρόαιμο ηλεκτρισμό -μην πω και πάθος.
Πάντως τώρα που το καλοσκέφτομαι, δεν θα το επιχειρούσα αν ήμουν Κέιβ και σκόπευα να συνεχίσω την περιοδεία μου αρτιμελής και με όλα τα ρούχα πάνω μου. Αυτή είναι και η διαφορά. Εκείνος είναι εκείνος- τόσο απλά. Για να δούμε τι θα γίνει και στις 16 Νοεμβρίου στο Ταε Κβοντό... Πραγματικά είμαι περίεργη...