Κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά: μια ψη­φο­θη­ρι­κή κα­τα­σκευή

Απο­νευ­ρώ­νε­ται η α­πό­πει­ρα ε­κλο­γι­κής με­ταμ­φίε­σης του διε­φθαρ­μέ­νου και α­κρω­τη­ρια­σμέ­νου σώ­μα­τος της ελ­λη­νι­κής σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τίας

του Νί­κου Τσα­γκρή

Εφημερίδα "Η Εποχή", 2/2/2014

«Εί­ναι ε­ξω­φρε­νι­κό το θέ­α­τρο που παί­ζουν!». «Δεν έ­χουν το θεό τους!». Εί­ναι «α­πί­στευ­τοι». 

Εί­ναι «α­με­τα­νό­η­τοι πο­λι­τι­κοί μα­σκα­ρά­δες»! 

Αυ­τοί εί­ναι με­ρι­κοί α­πό τους πιο ή­πιους χα­ρα­κτη­ρι­σμούς – με­ρι­κές α­πό τις πλέ­ον α­νώ­δυ­νες α­τά­κες που μπο­ρεί να βρει κα­νείς στα social media, για τους «58» της «κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς» και τα κα­μώ­μα­τά τους. Και εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­σμοί δι­καιο­λο­γη­μέ­νοι, α­νε­ξάρ­τη­τα εάν σε κά­ποιους α­πό ε­μάς – κα­θώς 

α­φο­ρούν πα­λαιούς γνω­στούς μας, συ­ντρό­φους ή φί­λους – φαί­νο­νται α­νάρ­μο­στοι. Η κοι­νή γνώ­μη δεν κά­νει δια­κρί­σεις, έ­χει την τά­ση να «τσου­βα­λιά­ζει». Και στην πε­ρί­πτω­ση αυ­τή δι­καιο­λο­γεί­ται α­πο­λύ­τως, α­φού την κί­νη­ση των «58» ση­μα­το­δο­τούν κά­ποιοι πραγ­μα­τι­κά «α­με­τα­νό­η­τοι πο­λι­τι­κοί μα­σκα­ρά­δες» που, εξ αρ­χής, την α­γκά­λια­σαν και την υιο­θέ­τη­σαν ως φυ­σι­κοί η­γε­μό­νες  και εκ­φρα­στές της: 

Ση­μί­της, Βε­νι­ζέ­λος, Γιαν­νί­τσης, κ.α.

Αν σ’ αυ­τή την τρόι­κα της συμ­φο­ράς προ­σθέ­σου­με τον α­ρι­βι­σμό που ση­μα­το­δο­τούν περ­σό­νες τύ­που Μπί­στη, Ψα­ρια­νού και Τα­τσό­που­λου, και το ση­μείο της «εν­σω­μά­τω­σης» που εκ­φρά­ζουν οι πε­ρισ­σό­τε­ροι εκ των «58» ε­πι­στή­μο­νες και καλ­λι­τέ­χνες (Αλι­βι­ζά­τος, Χει­μω­νάς, Μάρ­κα­ρης, κ.α.), τό­τε το μα­σκα­ρι­λί­κι γί­νε­ται τέ­λειο…

Κέ­ντρο, το μη­δέν της πο­λι­τι­κής

Mα­σκα­ρα­λί­κι στην κυ­ριο­λε­ξία, υ­πό την έν­νοια της με­ταμ­φίε­σης, α­φού ο ό­ρος «κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά» (ό­πως και ο ό­ρος «κε­ντρο­δε­ξιά») εί­ναι μια μι­κρο­πο­λι­τι­κή κα­τα­σκευή, μια ψη­φο­θη­ρι­κή μά­σκα. Δεν θα μπο­ρού­σε άλ­λω­στε να υ­πάρ­ξει, α­φού το πρώ­το συν­θε­τι­κό του ό­ρου («κέ­ντρο») εί­ναι πο­λι­τι­κά α­νύ­παρ­κτο: «Κέ­ντρο εί­ναι το μη­δέν της πο­λι­τι­κής. Στη θεω­ρία εί­ναι ο πα­ρά­δει­σος ό­που συμ­φι­λιώ­νο­νται οι συ­ντη­ρη­τι­κοί με τους φι­λε­λεύ­θε­ρους, οι α­ρι­στο­κρά­τες με τους α­στούς, οι ερ­γο­δό­τες με τους ερ­γά­τες, οι κε­φα­λαιού­χοι με τους σο­σια­λι­στές, οι κα­τα­πιε­ζό­με­νοι με τους κα­τα­πιε­στές. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κέ­ντρο ση­μαί­νει δυο πράγ­μα­τα: ή εί­ναι α­πλά και κα­θα­ρά έ­να κα­μου­φλά­ρι­σμα (πό­τε της δε­ξιάς και πό­τε της α­ρι­στε­ράς) ή εί­ναι το γεω­με­τρι­κό ση­μείο προς το ο­ποίο τεί­νουν οι με­τριο­πα­θείς της δε­ξιάς και οι με­τριο­πα­θείς της α­ρι­στε­ράς, ό­ταν α­πο­σπώ­νται α­πό τις α­ντί­στοι­χες πα­ρα­τά­ξεις τους προ­κει­μέ­νου να συ­γκυ­βερ­νή­σουν. Ο κα­τάλ­λη­λος ό­ρος εί­ναι τό­τε «κε­ντρι­σμός»1.

Στην πε­ρί­πτω­ση των 58 εί­ναι σα­φές, πρό­κει­ται για μα­σκα­ρι­λί­κι: μια α­πε­γνω­σμέ­νη α­πό­πει­ρα με­ταμ­φίε­σης του διε­φθαρ­μέ­νου και α­κρω­τη­ρια­σμέ­νου σώ­μα­τος της ελ­λη­νι­κής σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τίας.

Η σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία ως κα­μου­φλά­ζ

Κο­ροϊδεύουν την κοι­νω­νία. Προ­φα­νώς γνω­ρί­ζουν κι αυ­τοί, ό­πως κι ε­μείς, ό­τι η ευ­ρω­παϊκή σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία, προς το τέ­λος του 20ου αιώ­να – αρ­χές του 21ου, α­πο­κα­λύ­φθη­κε ως το α­πό­λυ­το κα­μου­φλάζ του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. Με τις «σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κές» κυ­βερ­νή­σεις Ζο­σπέν, Σρέ­ντε­ρ, Ση­μί­τη κ.α., να λει­τουρ­γούν πε­ρισ­σό­τε­ρο ως εγ­γυή­τριες των συμ­φε­ρό­ντων των «α­γο­ρών» πα­ρά ως εγ­γυή­τριες του κοι­νω­νι­κού κρά­τους. Και τις διά­δο­χές τους κυ­βερ­νή­σεις, αυ­τές των Γιωρ­γά­κη Πα­παν­δρέ­ου, Ζο­ζέ Σό­κρα­τες, Χο­σέ Λουίς Ρο­ντρί­γκεθ Θα­πα­τέ­ρο κ.α., να εκ­φυ­λί­ζο­νται ο­ρι­στι­κά, με­ταλ­λασ­σό­με­νες σε νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες κυ­βερ­νή­σεις με σο­σια­λι­στι­κά ψευ­δώ­νυ­μα, πα­νο­μοιό­τυ­πες με τις κυ­βερ­νή­σεις της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης ευ­ρω­παϊκής Δε­ξιάς. Κα­τα­στρέ­φο­ντας, ό­πως κι αυ­τές, ό­λα τα δη­μό­σια α­γα­θά, τις κοι­νω­νι­κές πα­ρο­χές, α­κό­μα και τα υ­πο­λείμ­μα­τα του κρά­τους-πρό­νοιας. Και συμ­βάλ­λο­ντας στη δια­μόρ­φω­ση της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης κουλ­τού­ρας της βαρ­βα­ρό­τη­τας, σύμ­φω­να με την ο­ποία ο συν­δι­κα­λι­σμός εί­ναι… λαϊκι­σμός, οι κοι­νω­νι­κές και ερ­γα­σια­κές κα­τα­κτή­σεις των πε­ρα­σμέ­νων δε­κα­ε­τιών εί­ναι προ­νό­μια που πρέ­πει να κα­ταρ­γη­θούν, οι δο­μι­κές α­νι­σό­τη­τες εί­ναι νό­μι­μες, κά­θε δί­χτυ κοι­νω­νι­κής προ­στα­σίας εί­ναι ά­ξιο πε­ρι­φρό­νη­σης…

Δια­νοού­με­νοι – ι­δε­ο­λο­γι­κές μα­ριο­νέ­τες

Αυ­τήν την α­πε­χθή κουλ­τού­ρα, την κουλ­τού­ρα του «κα­ζι­νο­κα­πι­τα­λι­σμού», ό­πως τον ο­νο­μά­ζει ο Αμε­ρι­κα­νός δια­νο­η­τής Χέν­ρι Ζι­ρού2, εκ­φρά­ζει, συ­νει­δη­τά ή α­συ­νεί­δη­τα, ο βα­σι­κός πυ­ρή­νας των «58» της «κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς»: «ο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός (σ. σ: εί­τε με κε­ντρο­δε­ξιά εί­τε με κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά ψευ­δώ­νυ­μα) έ­χει δη­μιουρ­γή­σει έ­ναν στρα­τό «α­ντι-δη­μό­σιων» δια­νοου­μέ­νων, ο ο­ποίος λει­τουρ­γεί κα­τά κύ­ριο λό­γο προς το συμ­φέ­ρον της κυ­ρίαρ­χης ε­ξου­σίας. Αυ­τοί οι δια­νοού­με­νοι α­γο­ρά­ζο­νται και που­λιού­νται α­πό τη χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή ε­λίτ και δεν εί­ναι τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο α­πό ι­δε­ο­λο­γι­κές μα­ριο­νέ­τες που χρη­σι­μο­ποιούν τις ι­κα­νό­τη­τές τους για να κα­τα­στρέ­ψουν το κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο, την κρι­τι­κή σκέ­ψη και ό­λους ε­κεί­νους τους κοι­νω­νι­κούς θε­σμούς που μπο­ρούν να οι­κο­δο­μή­σουν μη ε­μπο­ρευ­μα­τι­κές α­ξίες και μια δη­μο­κρα­τι­κή δη­μό­σια σφαί­ρα. Εί­ναι ε­χθροί της δη­μο­κρα­τίας και α­πα­ραί­τη­τοι για τη δη­μιουρ­γία υ­πο­κει­με­νι­κο­τή­των και α­ξιών που πρε­σβεύουν την ά­πο­ψη ό­τι υ­πο­κεί­με­νο της Ιστο­ρίας εί­ναι μάλ­λον το Κε­φά­λαιο πα­ρά οι άν­θρω­ποι και ό­τι η κα­τα­νά­λω­ση α­πο­τε­λεί τη μο­να­δι­κή υ­πο­χρέω­ση των πο­λι­τώ­ν….»

Mα­σκα­ρι­λί­κια! Και με­τα­φο­ρι­κά και κυ­ριο­λε­κτι­κά: 58 συ­στη­μι­κοί… «δια­νοού­με­νοι» βάλ­θη­καν να κα­μου­φλά­ρουν έ­να συ­στη­μι­κό ψευ­δώ­νυ­μο (το ψευ­δώ­νυ­μο ΠΑ­ΣΟΚ) με έ­να άλ­λο συ­στη­μι­κό ψευ­δώ­νυ­μο (το ψευ­δώ­νυ­μο «κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά»). Μι­λά­με για έ­να θλι­βε­ρό παι­γνί­δι ι­δε­ο­λο­γι­κής πα­ρα­πλά­νη­σης του ε­κλο­γι­κού σώ­μα­τος με στό­χο την ψη­φο­θη­ρία, ε­νό­ψει των ε­κλο­γώ­ν…

1. «Κέ­ντρο», του Μω­ρίς Ντι­βερ­ζέ, α­πό την Μι­κρή Πο­λι­τι­κή Εγκυ­κλο­παί­δεια, τεύ­χος Α’.

2. Από τη συ­νέ­ντευ­ξή του Χ. Ζι­ρού στον Τά­σο Τσα­κί­ρο­γλου,  «Εφη­με­ρί­δα των Συ­ντα­κτών»