Ή πως το αναχρονιστικό δικαστικό σύστημα και η ασχετοσύνη των δημοσίων λειτουργών απειλεί τις διαδικτυακές μας ελευθερίες.
Στις 23 Ιανουαρίου, το Α’ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών εξέδωσε μια αθωωτική απόφαση, η οποία πέρασε σχεδόν στο ντούκου στα mainstream media, την ώρα που στα social και τα blogs αποκτούσε μονοθεματική διάσταση. Πρόκειται για την υπόθεση του Αντώνη Τσιπρόπουλου, ιδρυτή του blogme.gr, ο οποίος εδώ και επτά χρόνια προσπαθεί να τα βάλει με το θηρίο της ελληνικής γραφειοκρατίας, του ψηφιακού αναλφαβητισμού και της συσσωρευμένης αμάθειας στο Διαδίκτυο.
Μπορεί, βέβαια, σε αυτή τη μάχη το "θηρίο" να ηττήθηκε, αλλά είναι ελάχιστες οι ενδείξεις που μας επιτρέπουν να αισιοδοξούμε ότι θα χάσει και τον πόλεμο.
Για να θυμίσουμε σε αδρές γραμμές την υπόθεση, το blogme.gr λειτουργούσε ως aggregator που συγκέντρωνε περιεχόμενο από εκατοντάδες ελληνικά blogs, με τη λογική που το κάνουν χιλιάδες άλλα sites εκτός κι εντός συνόρων. Συγκεντρώνουν, αναδημοσιεύουν –στη συντριπτική πλειονότητα αφιλτράριστα και ανεπεξέργαστα– τα posts που ανεβαίνουν στα "συνδεδεμένα" blogs μέσω ροής RSS. Μια όχι και τόσο ωραία πρωία του 2006, σε ένα από τα blogs αυτά δημοσιεύτηκαν σατιρικά σχόλια για τον συγγραφέα και αστέρα τού τελεμάρκετινγκ Δημοσθένη Λιακόπουλο. O συγγραφέας δεν άντεξε τη σάτιρα και, συνειδητοποιώντας τη δυσκολία εντοπισμού του ανώνυμου blogger, θεώρησε υπεύθυνο τον διαχειριστή του blogme.gr, στον οποίο και υπέβαλε μήνυση με τις κατηγορίες της συκοφαντικής δυσφήμησης και της παράβασης του νόμου περί ασέμνων.
Οι ελληνικές αρχές, που σε περιπτώσεις μείζονος σημασίας σφυρίζουν αδιάφορα, έσπευσαν να κινητοποιηθούν ταχύτατα και να πατάξουν το έγκλημα. Μέσα σε λίγες ώρες, έγινε αστυνομική έφοδος στο σπίτι του παρουσία Εισαγγελέα, κατασχέθηκε ο σκληρός δίσκος και συνελήφθη. Η ταλαιπωρία του Τσιπρόπουλου μόλις άρχιζε, αφού οδηγήθηκε στον Εισαγγελέα με χειροπέδες [μην τυχόν και ανεβάσει κάποιο πιο προσβλητικό post για το Λιακόπουλο στη διαδρομή] και παραπέμφθηκε σε δίκη, η οποία αναβλήθηκε αρκετές φορές. Πριν δύο χρόνια, ο Λιακόπουλος απέσυρε τη μήνυση, αντιλαμβανόμενος τη ματαιότητα της διαδικασίας, αλλά η "βαριά" φύση του εγκλήματος υποχρέωνε την ελληνική Δικαιοσύνη να συνεχίσει να ταλαιπωρεί τον Τσιπρόπουλο. Το φινάλε γράφτηκε πριν μερικές ημέρες με την αθώωση, αλλά ουδείς σκοπεύει να τον αποζημιώσει για την ηθική, υλική και επαγγελματική εξόντωση.
Ακόμη και το γεγονός όμως ότι απαιτήθηκαν επτά χρόνια για να τελεσιδικίσει μια τόσο αστεία υπόθεση είναι ενδεικτικό του αναχρονισμού του δικαστικού και πολιτικού μας συστήματος αλλά και της εν γένει οπισθοδρόμησης της ελληνικής κοινωνίας. Δεν φταίει μόνο ότι το νομικό πλαίσιο δεν έχει εκσυγχρονιστεί παρά ελάχιστα ούτε ότι η σαρωτική επέλαση του Internet δεν έχει αγγίξει το νομικό πολιτισμό μας. Είναι που η κοινωνία συνεχίζει να αντιμετωπίζει το Internet ως "άντρο ακολασίας" και "πηγή πορνογραφίας και εγκλήματος". Είναι ενδεικτικό, άλλωστε, ότι στη δίκη η Εισαγγελέας που πρότεινε την ενοχή του ανέφερε κατά την αγόρευσή της: "Όσο αθώο είναι το Διαδίκτυο όπως το παρουσίασαν οι μάρτυρες, τόσο ένοχο είναι".
Πολλοί έσπευσαν να συνδέσουν την υπόθεση του blogme.gr με απόπειρες φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης και περιορισμού των online ελευθεριών μας. Πιθανόν γιατί μια ενδεχόμενη καταδίκη θα ποινικοποιούσε το linking και θα άνοιγε τον δρόμο της λογοκρισίας από οποιονδήποτε ιδιοκτήτη αντίστοιχης υπηρεσίας. Δυστυχώς, η πραγματικότητα αποδεικνύει κάτι πολύ χειρότερο: τα ψηφιακά μας δικαιώματα δεν απειλούνται από κάποιο οργανωμένο σχέδιο των ελίτ ούτε από μια αόρατη συνωμοσία, αλλά από την ασχετοσύνη των διοικούντων, την επιδεικτική αδιαφορία των κυβερνώντων και την αδυναμία εκσυγχρονισμού του κράτους.
του Γιάννη Γορανίτη, περιοδικό "PC Magazine", τεύχος Φεβρουαρίου 2013