.jpg)
Έτσι λοιπόν και εγώ, θα ήθελα να...εξωτερικεύσω αυτά που κρατάω σαν επτασφράγιστο μυστικό από την Παραμονή των Χριστουγέννων...
Μια απλή, καθημερινή κίνηση, όπως το να φορέσει κάποιος το μπουφάν του! Δεν είναι αστείο...προσπαθώντας απλά να φορέσω το μπουφάν (ναι, ναι, ξέρω : ΠΑΝΩΦΟΡΙ στα ελληνικά, αλλά...δεν μου καλοακούγεται αυτή η λέξη - υπάρχει, δηλαδή και..."κατωφόρι";;!!! - εντάξει, δικαιολογημένα έχω κέφια!!!) αισθάνθηκα έναν πόνο στο αριστερό μέρος του θώρακα. Θα είναι - είπα - κανένα "πιασιματάκι" ή κάποια απότομη κίνηση έχω κάνει...Κάνοντας ασυναίσθητα να πιάσω το σημείο εκείνο, ανακάλυψα ένα "εξόγκωμα" μεγάλων διαστάσεων...ΩΠ...ΚΟΠΗΚΑΝ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ...Και σε σημείο επικίνδυνο...
Δεν είμαι γιατρός. Και...δεν ντρέπομαι να πω ότι..."τα έκανα πάνω μου"...
Η ζωή μου μία κόλαση από εκείνη την ημέρα, όπως μπορεί εύκολα να καταλάβει κάποιος. Ο οικογενειακός γιατρός, αυτός που εμπιστεύομαι, έλειπε με άδεια εκτός Αθηνών. Τι θα έκανε, διάγνωση από το τηλέφωνο;; Δεν μίλησα σε κανέναν...Μόνο στη γυναίκα μου, η οποία, φυσικά, με καθησύχασε. Το ότι αυτό το "πράγμα" πονούσε υπερβολικά, ήταν καλό σημάδι (λένε κάποιοι...το έχω διαβάσει και εγώ...δεν ξέρω αν ισχύει - εκείνο το διάστημα δεν ήξερα γενικώς τι μου γινόταν...), αυτό, όμως, ΔΕΝ ΕΛΕΓΕ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ...Το "εξόγκωμα" συρρικνωνόταν μέρα με την ημέρα...ΚΑΙ αυτό ΔΕΝ ΕΛΕΓΕ ΤΙΠΟΤΑ απολύτως για κάποιον άσχετο...Και τι να έκανα; Να έμπαινα σε ένα οποιοδήποτε νοσοκομείο να γίνω "πειραματόζωο" γιατρών που δεν γνώριζα; (Και ασφαλώς ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΨΟΓΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ - ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ, όμως...δεν ήθελα...)
Η ζωή μου μία κόλαση από εκείνη την ημέρα, όπως μπορεί εύκολα να καταλάβει κάποιος. Ο οικογενειακός γιατρός, αυτός που εμπιστεύομαι, έλειπε με άδεια εκτός Αθηνών. Τι θα έκανε, διάγνωση από το τηλέφωνο;; Δεν μίλησα σε κανέναν...Μόνο στη γυναίκα μου, η οποία, φυσικά, με καθησύχασε. Το ότι αυτό το "πράγμα" πονούσε υπερβολικά, ήταν καλό σημάδι (λένε κάποιοι...το έχω διαβάσει και εγώ...δεν ξέρω αν ισχύει - εκείνο το διάστημα δεν ήξερα γενικώς τι μου γινόταν...), αυτό, όμως, ΔΕΝ ΕΛΕΓΕ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ...Το "εξόγκωμα" συρρικνωνόταν μέρα με την ημέρα...ΚΑΙ αυτό ΔΕΝ ΕΛΕΓΕ ΤΙΠΟΤΑ απολύτως για κάποιον άσχετο...Και τι να έκανα; Να έμπαινα σε ένα οποιοδήποτε νοσοκομείο να γίνω "πειραματόζωο" γιατρών που δεν γνώριζα; (Και ασφαλώς ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΨΟΓΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ - ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ, όμως...δεν ήθελα...)
Ο φόβος που ένιωθα ήταν ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΟΣ. Εύχομαι, τέτοιο φόβο, να μη νιώσει ΟΥΤΕ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΜΟΥ.
"Θα περιμένω να επιστρέψει ο γιατρός", είπα. Με βόλευε κιόλας!
Τελικά, αφού επέστρεψε ο άνθρωπος, και...αργότερα ακόμη (!!!), η γυναίκα μου τον πήρε τηλέφωνο...Σιγά μην του τηλεφωνούσα εγώ!!!
Δεν μπορώ να περιγράψω τις ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα...μέχρι να έλθει η ώρα της εξέτασης...Πραγματικά...ΚΟΛΑΦΟΣ...
Τελικά δεν ήταν αυτό που φοβόμουν...ΔΟΞΑ ΤΟ ΘΕΟ. Ήταν κάτι το οποίο πέρασε από το μυαλό μου, πολύ συχνό (και ΚΑΜΙΑ σχέση με το ΚΑΚΟ...), όμως, η άγνοια - όπως γνωρίζουμε - "σκοτώνει", κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Το ότι "πέθανα" κάμποσες φορές από την Παραμονή των Χριστουγέννων μέχρι και την ημέρα της εξέτασης, είναι δεδομένο. Είναι φοβερό το συναίσθημα να αισθάνεσαι "τελειωμένος"...ΦΟΒΕΡΟ...Και είναι καταπληκτικό - επίσης ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΟ - το συναίσθημα να αισθάνεσαι αναγεννημένος μετά από μια τέτοια δοκιμασία. Συγχρόνως, ξεκινάς να βλέπεις τη ζωή σου (αυτή που μέχρι πριν λίγες ημέρες την είχες "υπό αμφισβήτηση"...) από διαφορετική σκοπιά.
Ευχαριστώ τον Θεό (στον οποίο πιστεύω - είναι καθαρά θέμα επιλογής του καθενός από εμάς και δεν επιδέχεται αποδοχής ή απόρριψης...) και τη γυναίκα μου που ανέχτηκε τις (επιπλέον) "παραξενιές" μου (ΚΑΙ) όλο αυτό το δύσκολο διάστημα. Δεν ξέρω τι θα είχα κάνει χωρίς εκείνη...
Τελικά ΖΩ. Είναι καταπληκτικό.
Ευχαριστώ.
It's a thin line between love and hate (μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος), τραγουδούσαν κάποτε οι PRETENDERS.
Εγώ θα το παραφράσω λέγοντας : IT'S A THIN LINE BETWEEN LIFE AND DEATH (μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο)...
Πιστέψτε με...
Δ.Χ.
Τελικά δεν ήταν αυτό που φοβόμουν...ΔΟΞΑ ΤΟ ΘΕΟ. Ήταν κάτι το οποίο πέρασε από το μυαλό μου, πολύ συχνό (και ΚΑΜΙΑ σχέση με το ΚΑΚΟ...), όμως, η άγνοια - όπως γνωρίζουμε - "σκοτώνει", κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Το ότι "πέθανα" κάμποσες φορές από την Παραμονή των Χριστουγέννων μέχρι και την ημέρα της εξέτασης, είναι δεδομένο. Είναι φοβερό το συναίσθημα να αισθάνεσαι "τελειωμένος"...ΦΟΒΕΡΟ...Και είναι καταπληκτικό - επίσης ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΟ - το συναίσθημα να αισθάνεσαι αναγεννημένος μετά από μια τέτοια δοκιμασία. Συγχρόνως, ξεκινάς να βλέπεις τη ζωή σου (αυτή που μέχρι πριν λίγες ημέρες την είχες "υπό αμφισβήτηση"...) από διαφορετική σκοπιά.
Ευχαριστώ τον Θεό (στον οποίο πιστεύω - είναι καθαρά θέμα επιλογής του καθενός από εμάς και δεν επιδέχεται αποδοχής ή απόρριψης...) και τη γυναίκα μου που ανέχτηκε τις (επιπλέον) "παραξενιές" μου (ΚΑΙ) όλο αυτό το δύσκολο διάστημα. Δεν ξέρω τι θα είχα κάνει χωρίς εκείνη...
Τελικά ΖΩ. Είναι καταπληκτικό.
Ευχαριστώ.
It's a thin line between love and hate (μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος), τραγουδούσαν κάποτε οι PRETENDERS.
Εγώ θα το παραφράσω λέγοντας : IT'S A THIN LINE BETWEEN LIFE AND DEATH (μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο)...
Πιστέψτε με...
Δ.Χ.