dimitrees: Καημοί και όνειρα στο "ΜΕΘΟΡΙΑΚΟ ΣΤΑΘΜΟ"

Ο νεαρός και γοητευτικός γεωπόνος Αλέξης Κοντόπουλος (Βάσος Αδριανός) και η ψυχοκόρη Γαρουφαλιά (Ρένα Βουτσινά), που ήταν κρυφά ερωτευμένη μαζί του, δεν άφησαν ασυγκίνητους τους τηλεθεατές, καθιστώντας το «Μεθοριακό σταθμό» τη μακροβιότερη ελληνική σειρά στην τηλεόραση, μέχρι που το ρεκόρ αυτό καταρρίφθηκε από τη «Λάμψη» και το «Καλημέρα ζωή» του Νίκου Φώσκολου.

*Οι φωτογραφίες προέρχονται από το «Αρχείο - Μουσείο» της ΕΡΤ

Η σειρά, που καθήλωσε τον κόσμο μπροστά στο ασπρόμαυρο «κουτί», στηρίζεται στη σύγκρουση του «παλιού» με το «νέο» και ξετυλίγεται σ' ένα τυπικό ελληνικό χωριό, μακριά από την πόλη, την Καλαμιά. Φυσικά ο έρωτας δεν θα μπορούσε να λείπει, έχοντας μάλιστα και ασύμβατα κοινωνικά χαρακτηριστικά, καθώς η ψυχοκόρη της οικογένειας είναι σιωπηλά ερωτευμένη και αφοσιωμένη στο νεαρό γεωπόνο, για πολλά χρόνια-τηλεοπτικές σεζόν. Η σειρά έκανε πρεμιέρα την Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 1974 στην ΥΕΝΕΔ, ενώ ολοκληρώθηκε την Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 1981. Το σενάριο ανήκε στη Σούλα Πιερράκου, ενώ η σκηνοθεσία ήταν του Γιώργου Πετρίδη. Τα εξωτερικά γυρίσματα πραγματοποιούνταν στα Κιούρκα. Ο «Μεθοριακός Σταθμός» προβαλλόταν κάθε Τετάρτη στις 19.30, για οκτώ διαδοχικές σεζόν και ολοκληρώθηκε σε 349 επεισόδια.

«ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ»

Η σεναριογράφος Σούλα Πιερράκου, που ανέλαβε το «Μεθοριακό σταθμό» ένα χρόνο μετά την προβολή του, εξηγεί στη Ρένα Θεολογίδου και στην εκπομπή της «Το σίριαλ των σίριαλ» στην ΕΡΤ: «Είναι πολλά τα επτάμισι χρόνια. Πολλές φορές, ειδικά από ένα σημείο και κάτω, καθόμουν στη γραφομηχανή και βλέποντας τη λευκή σελίδα μπροστά μου, σκεπτόμενη ότι πρέπει να γεμίσει, ένιωθα πανικό. Υπήρχαν και φορές που έλεγα στον Βάσο ή στη Ρένα ότι δεν χρειάζεται να γράψουμε σενάριο, εφόσον, αν πούμε με πέντε λόγια την υπόθεση, έχετε μπει στο πετσί του ρόλου μετά από τόσα χρόνια, που είμαι περιττή». Ο πρόωρα χαμένος Βάσος Αδριανός, παίρνοντας το λόγο, επαινούσε τη συγγραφική της δεινότητα, λέγοντας: «Η Σούλα του έδωσε μεγαλύτερη ταχύτητα και μεγαλύτερη αμεσότητα. Στα πρώτα πέντε-έξι επεισόδια έκοψαν το "Μεθοριακό σταθμό", καθώς κάποιο επεισόδιο δεν τους άρεσε, οπότε ξαναγράφτηκε και ξαναπροβλήθηκε την επόμενη Τετάρτη. Όταν ήρθε η Σούλα Πιερράκου, του έδωσε ένα σπρώξιμο. Ένα σπρώξιμο που διήρκεσε επτάμισι χρόνια».

Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ

Εκτός όμως από τον Αλέξη και τη Γαρουφαλιά, στη σειρά ξεδιπλωνόταν ο μικρόκοσμος της επαρχίας με τα προβλήματα του, γεγονός που καταγραφόταν και στην τηλεθέαση. Η Ρένα Βουτσινά - Γαρουφαλιά επισημαίνει: «Η σειρά είχε μια αξιοπρέπεια και μία οικογενειακή ατμόσφαιρα, γι' αυτό είχε κοινό από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Η Γαρουφαλιά ήταν ένα φτωχό, ακαλλιέργητο κορίτσι, έκανε τα θελήματα του χωριού, πουλούσε λουλούδια, ζώντας με μια μάνα που ξενόπλενε, οπότε δεν μπορούσε να ονειρεύεται ότι θα παντρευτεί το γεωπόνο. Θυμάμαι ότι όταν με έβλεπαν να περπατώ μέσα στο χιόνι ξυπόλυτη, ο κόσμος μου έστελνε συνέχεια παπούτσια. Από νησιά να μου στέλνουν ψάρια, τυρί, για να φάω. Στα γυρίσματα, στο σιδηροδρομικό σταθμό, όπου πουλούσα λουλούδια, ο κόσμος μου έβαζε στην τσέπη χρήματα».

Το φινάλε γράφτηκε από τη Σούλα Πιερράκου, αλλά κατόπιν «απαίτησης» του κοινού, που αδημονούσε να παντρευτεί ο γεωπόνος Αλέξης την ταλαίπωρη Γαρουφαλιά, που πέρασε τόσα για τον αγαπημένο της. «Τελικά ήρθε κάποια στιγμή, παντρεύτηκα τον Αλέξη, αποκτήσαμε κι ένα γιο», εξηγεί η Ρένα Βουτσινά.

Τα γυρίσματα του «Μεθοριακού σταθμού» γίνονταν στα Κιούρκα, καθώς η περιοχή είχε χρησιμοποιηθεί πολλές φορές και για γυρίσματα κινηματογραφικών ταινιών. Στην αρχή τους συντελεστές της σειράς οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού τους αντιμετώπισαν με καχυποψία. Μετά όμως, όπως ανέφερε στο «Σίριαλ των σίριαλ» ο Βάσος Αδριανός, «μας αγάπησαν τόσο πολύ»...

Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ

«Μια φορά κι έναν καιρό, κάπου στην άκρη της Ελλάδας, ήταν ένα μικρό χωριό, η Καλαμιά, ζούσαν κάμποσες οικογένειες, που αγωνίζονταν για το καθημερινό.

Η ζωή τους μοιραζόταν στη γης, που άλλοτε τους πίκραινε και άλλοτε τους ικανοποιούσε. Στα τρένα που περνούσαν και φεύγαν και αυτοί γερνούσαν ριζωμένοι εκεί. Και τα χρόνια περνούσαν, το χωριό άλλαζε και οι άνθρωποι άλλαζαν. Άλλοι φεύγανε, καινούργιοι παίρνανε τις θέσεις τους. Λιγάκι σαν παραμύθι -και τα παραμύθια ζωή, είναι...». Με αυτό τον τόσο τρυφερό επίλογο, έπεσαν οι τίτλοι τέλους της σειράς, που φώτισε τις ζωές των καθημερινών συνηθισμένων ανθρώπων της επαρχίας...