Μια νέα πρωτιά περίμενε την Ελληνική κυβέρνηση μετά την αναγγελία των νέων στοιχείων για την ανεργία. Περάσαμε και την Ισπανία και αυτή την στιγμή είμαστε πρωταθλητές και σε αυτόν τον τομέα.
Τα μέτρα πιάνουν τόπο. Ήδη το πρωτογενές έλλειμμα μειώθηκε κάτω του στόχου και άρα θα υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα του χρόνου όπως λέει και το μνημόνιο. Η κυβέρνηση παλεύει με την τρόικα. Η Κυβερνητική Αριστερά προτείνει ρήτρα ανάπτυξης . Όλα στον αγώνα για να μην φύγουμε από το Ευρώ. Και όλοι …
Για τους δημοσιογράφους των καναλιών με τα εισοδήματα των 700.000 € τον χρόνο υπάρχουν πληθώρα επιχειρημάτων με τα οποία μπορούν να επιχειρηματολογούν για την ανάγκη της πολιτικής των μνημονίων και το όφελος που μπορεί να προκύψει από αυτήν. Με την βοήθεια του ποικιλόχρωμου στρατού τους πάντα θα υπάρχει τρόπος και ανάγκη να επιχειρηματολογείς γιατί ακόμα και το 25% ανεργίας είναι κάτι κακό μεν αλλά αναγκαίο δε.
Έτσι ένας εσμός ανθρώπων , παπαγάλων και συμφερόντων προσπαθεί να εξηγήσει σε ανθρώπους που έχουν χάσει την δουλειά τους ή που για να μην την χάσουν έχουν χάσει τον μισθό τους ότι τα μάρμαρα λάμπουν στον ήλιο και οι αμυγδαλιές ανθίζουν.
To τι μπορεί να έχουν στην ψυχή τους νέοι άνθρωποι που σε ποσοστό άνω του 50% είναι άνεργοι και που όταν δουλεύουν έχουν μισθό κάτω από 500€ δεν αφορά τους αρλεκίνους της κυβέρνησης.
Ούτε βέβαια τι μπορεί να συζητάνε πάνω στην Ήπειρο για την επικείμενη διάλυση της μεγαλύτερης εξαγωγικής γαλακτοβιομηχανίας της Δωδώνη που πουλήθηκε για 17εκ. € σε αυτόν που της χρώσταγε 11 εκ. € σε μία περιοχή που η ανεργία είναι πάνω από το 27%.
Πως αξιώνουν οι διοικούντες να θερίσουν τίποτα άλλο εκτός από οργή όταν το μόνο που προτείνουν είναι η λεηλασία του δημόσιου πλούτου και του δημόσιου χώρου με αντάλλαγμα την θαλπωρή της αγκαλιάς του Ευρώ. Πόσες φορές θα πρέπει στο διάβα της ιστορίας να πληρώσει ο ελληνικός λαός τις μεγάλες ιδέες και τον επαρχιωτισμό των κρατούντων που θέλουν και το τομάρι τους να σώσουν και την ιδεοληψία τους να ικανοποιήσουν. Δυστυχώς στο κοσμοπολίτικο Ευρωπαίσμό τους δεν χωράνε τα ποσοστά ανεργίας όταν η πρώτιστη ανάγκη είναι μία φωτογραφία με την Αγκέλα ή έστω ένα 5λεπτο ραντεβουδάκι με την εξουσία της και ένας δύο φωτογράφοι για να την αποθανατίσουν.
Ο θεατρικός συγγραφέας Bertolt Brecht δίνει την δική του εκδοχή για το θέμα. Ο φίλος του, κος Κόϋνερ δίνει λοιπόν μία Πληρωμένη Απάντηση :
Ένας εργάτης ρωτήθηκε από τον δικαστή στο δικαστήριο που ήταν κατηγορούμενος με ποιο τρόπο θα ήθελε να ορκιστεί μπροστά στην εξουσία του για να ξεκινήσει την απολογία του.
Αυτός απλά απάντησε : Είμαι άνεργος
Η απάντησή του δεν οφείλεται σε αφηρημάδα σχολίασε ο κος Κόϋνερ. Με την απάντηση αυτή, τους διευκρίνισε ότι στην κατάσταση που βρίσκεται δεν έχουν κανέναν νόημα κάτι τέτοιες ερωτήσεις – ίσως και ολόκληρη η δίκη.
Πάντα θα υπάρχουν χάντρες και καθρεφτάκια με τα οποία θα μπορείς να πουλάς την ζωή και την αξιοπρέπεια σου . ‘Οσο τα ψάχνεις ή καλύτερα όσο τα αγοράζεις θα φαντάζει και πιο σωστό ή φυσιολογικό. Στην Πάτρα του μεσοπολέμου υπήρχε ένας ζητιάνος που φώναζε στους δρόμους της πόλης « γρηγορείτε , γρηγορείτε , έρχονται οι κομμουνιστές να μας πάρουν τις περιουσίες..». Πολύ πειστικός αλήθεια.
του Κώστα Γερολυμάτου, http://www.stasi.gr/, 12/10/2012