Με μεγάλωναν λέγοντάς μου παραμύθια.
Με μεγάλωναν με ψέματα, και ιστορία γραμμένη από τους νικητές.
Ήμουν απλά, ακόμα μια μαριονέτα, στο θέατρο που παιζόταν, παίζεται και θα παίζεται αιώνια γύρω μου..
Κύλησε η ζωή μου δίχως να μπορέσω να καταλάβω ποτέ μου, ποιός ο σκοπός που γεννήθηκα, που έζησα.. Ποιός είμαι; Πού πάω; Τι ζητάω;
Ένα γρανάζι ήμουν, μέσα σε μια αλεστική μηχανή, που στο τέλος αλέθει ακόμη και τα ίδια της τα γρανάζια, αντικαθιστώντας τα με καινούργια.
Πρέπει να κάνεις αυτό.. Απαγορεύεται να κάνεις το άλλο..
Και να σου πιπιλάνε τα μυαλά, θέλοντας να πιστέψεις ότι ζείς σε δημοκρατίες, κι ότι έχεις ελευθερίες, και πως μπορείς να πετύχεις τα πάντα, αρκεί να είσαι απλά “άξιος”.
Σου έκρυψαν όμως, πως για να θεωρείσαι “άξιος”, πρέπει να μην έχεις βούληση ή συναισθήματα, να μην σκέφτεσαι, να μην αντιδράς, και να μην ονειρεύεσαι..
Κι όμως, αν και ήμουν μοναχά μια μαριονέτα, είχα όνειρα, και έναν μοναδικό σκοπό. Να γίνω μια μέρα, όταν μεγαλώσω, εκείνος που κινεί τα νήματα, κι όχι αυτός που χορεύει..
Δεν ήθελα άλλο πια να είμαι, μαριονέτα κανενός...
Όταν μεγαλώσω έλεγα πάντα, θα γίνω ένας “Puppet-Master..”
Κυρίες, δεσποινίδες, κύριοι!
Μεγάλωσα.. Πειράζει;
ΑΑΤΟΝ