Η 13η Ιουνίου του 2012 θα μείνει στη μνήμη των μπασκετικών – και όχι μόνο – οπαδών του Παναθηναϊκού ως η πρώτη ημέρα – μετά το 1999 - χωρίς τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς.
Με αυτή την έννοια, όσο κι αν φανεί υπερβολή, η 13η Ιουνίου είναι ημέρα ΑΠΩΛΕΙΑΣ…Απώλεια ΑΝΘΡΩΠΟΥ και ΗΘΟΥΣ, απώλεια ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ, απώλεια ΜΝΗΜΗΣ για κάποιους…
Η ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ (γιατί περί αυτού πρόκειται…) του καλύτερου προπονητή στην Ευρώπη, αποτέλεσε, αποτελεί και θα εξακολουθήσει να αποτελεί ΤΗΝ είδηση σε όλα τα αθλητικά αλλά και άλλα καθημερινά «στέκια».
Η ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ…ΤΟ «ΑΔΕΙΑΣΜΑ» ΕΝΟΣ ΗΓΕΤΗ.
Τι θα μπορούσα να γράψω και τι να πω;
ΠΟΛΛΑ…Όσα ακριβώς ΑΞΙΖΕΙ αυτή η μορφή στη σύγχρονη ιστορία του Παναθηναϊκού.
ΤΙΠΟΤΑ (1)…Γιατί μπορεί κάτι να παραλείψω στην προσπάθειά μου να περιγράψω το ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΟ μεγαλείο ενός ανθρώπου.
ΤΙΠΟΤΑ (2)…Γιατί δεν θέλω να κοιτάω κατάφατσα ό,τι με λυπεί.
Όμως, είναι αργά για δάκρυα. Περισυλλογή (από κάποιους) χρειάζεται.
Ο άνθρωπος που μετέδωσε σε παίκτες, φιλάθλους και απλούς θεατές μια άλλη φιλοσοφία ζωής και καθημερινότητας, ένα σεβασμό προς τη ζωή και τον συνάνθρωπό μας, δε θα είναι πια εδώ, μαζί μας, στον Παναθηναϊκό. Κάποιοι αποφάσισαν ότι έτσι έπρεπε να γίνει…
Το σίγουρο είναι ότι, ο πολυνίκης άνθρωπος και επαγγελματίας - προπονητής δεν έφυγε όπως ακριβώς θα του άξιζε ύστερα από 13 χρόνια…Δεν απομυθοποιήθηκε στο ελάχιστο, τουναντίον αποχώρησε ως μύθος του μπάσκετ, όπως έγραψε «έγκυρος» αθλητικός συντάκτης.
Άραγε, τι θα γίνει τη βραδιά που θα (όταν…εάν…) επιστρέψει στο ΟΑΚΑ με κάποια αντίπαλο του Παναθηναϊκού. Θα κλάψουν ακόμη και τα τσιμέντα…και, φυσικά, εμείς που δεν καταλάβαμε τι ακριβώς έγινε και – το κυριότερο – ΓΙΑΤΙ;
Ένα ερώτημα που προκύπτει μέσα μου, με απασχολεί εδώ και μέρες…Ποια θα είναι η αντίδραση του κόσμου; Γιατί, φαντάζομαι ότι, δεν θα περιοριστεί μόνο στον περιορισμό των καρτών διαρκείας ή στη μειωμένη προσέλευση του κόσμου στο ΟΑΚΑ.
«Πάνω απ’ όλα και από όλους είναι ο Παναθηναϊκός», λένε στην ομάδα και υποστηρίζουν και οι περισσότεροι από τους χιλιάδες φιλάθλους…ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ…Όμως…και ο Ζέλικο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ είναι. Και το λέει. Το φωνάζει. Το γνωρίζουμε…Άρα; Εφόσον ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ , γιατί Ο ΠΙΟ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ δεν ανήκει πια στην οικογένειά μας; Και μια που αναφέρομαι στον όρο «οικογένεια»…κάποιο έλεγαν – όλα αυτά τα χρόνια – ότι ο Ζέλικο ανήκει στην οικογένειά μας…Άλλαξε κάτι; Αν όχι, γιατί ΔΙΩΧΝΟΥΜΕ μέλος της οικογένειάς μας;
Δημήτρης Μ. Χανιωτάκης, 15/6/2012