Και ο θάνατος είναι έξω απο την πόρτα μου.
Άνθρωποι γίνονται αυτόχειρες κάθε μέρα, άνθρωποι έμειναν άστεγοι σε μια μέρα, άνθρωποι έμειναν νηστικοί, κάποιοι ψάχνουν στα σκουπίδια κάτι που να τρώγεται, η ζητιανεύουν, μαζεύοντας απομεινάρια απο τις λαϊκές αγορές.
Όπου και να κοιτάξεις, βλέπεις ανθρώπους σκυθρωπούς. Ανθρώπους απελπισμένους. Ανθρώπους ανήσυχους και φοβισμένους για το τι ξημερώνει το αύριο.
Τα χωριά ερημώθηκαν, λες και τα κατοικούν φαντάσματα. Ο κόσμος δεν βγαίνει απο τα σπίτια του.
Ο ένας χρωστάει στον άλλο, δουλειές πουθενά, ελπίδα καμία, και οι λογαριασμοί να τρέχουν. Πώς θα πληρώσουμε το χαράτσι; Μη μας κόψουν το ρεύμα, τι θα φάμε αύριο; Τα παιδιά τι θα απογίνουν; Πώς να πάρω τσιγάρα.. Δεν έχω να βγώ να πιώ έναν καφέ σαν άνθρωπος..
Και μέσα σε όλα αυτά, διακρίνω κοράκια και ύαινες.
Ύαινες και κοράκια που περιμένουν να πέσει κάτω το θύμα τους, για να το κατασπαράξουν.
Τοκογλύφοι, που τρίβουν τα βρώμικα χέρια τους απο ευτυχία, γιατί θα αγοράσουν για ένα πινάκιο φακής τα χρυσαφικά, τα αυτοκίνητα η τις περιουσίες των απελπισμένων.
Απατεώνες, που πάντα βρίσκουν θύματα, ανθρώπους απονήρευτους και αγαθούς, εξαπατώντας τους δίχως ίχνος τύψης για να πετύχουν τους βρώμικους ιταμούς σκοπούς τους.
Και τέλος, βλέπω φίδια σιχαμένα. Ανθρώπους που σπούδασαν το ψέμα και την απάτη. Ανθρώπους που ποτέ τους δεν εργάστηκαν, μα απέκτησαν περιουσίες μεγάλες, και λογαριασμούς με εκατομμύρια σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Ανθρώπους που έμαθαν να τάζουν, μα που ποτέ δεν κράτησαν τον λόγο τους σε τίποτε. Ανθρώπους που υποτιμούν κάθε άνθρωπο, που νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους, πουλώντας τα πάντα στον βωμό του κέρδους και της αρπαχτής.
Ανθρώπους, που παίζουν παιχνίδια πολιτικά, εις βάρος της ζωής των πολιτών που τους πίστεψαν.. τους ξαναπίστεψαν.. τους ξαναματαπίστεψαν.. και που κάθε φορά γνώριζαν την προδοσία και τον εξευτελισμό, μα πάντα ξεχνούσαν.. και ξαναπίστευαν..
Ήθελα να πιστεύω, πως αυτή τη φορά, ο λαός αυτός, θα ξυπνούσε και θα έκανε, έστω και για μια μοναδική φορά, κάτι σωστό.
Όχι μόνο για τον εαυτό του, μα και για τα παιδιά και την πατρίδα του.
Ήθελα να το πιστεύω, ναι, αλλά κατά βάθος ήμουν σίγουρος, πως ο λαός αυτός, έχει το χάρισμα να ξεχνάει, και να ξαναπιστεύει τους δημίους του, όταν του λένε, σκύψε, δεν θα σου κόψουμε το κεφάλι.. Και σκύβει, και του το κόβουν.. Ξανασκύψε, δεν θα σου κόψουμε το χέρι.. Σκύβει.. Και του το κόβουν.. και τους πιστεύει ξανά, και ξανά.., μέχρι να του κόψουν τα πάντα και να ξεψυχήσει.
Τότε.. περιλαβαίνουν τα παιδιά του, και η ιστορία συνεχίζει, και πάει λέγοντας, γενεές ολάκερες..
Λυπάμαι, μα δεν σώζεται ο λαός αυτός με τίποτε.
Μόνο ένας ηγέτης μπορεί να τον σώσει..
Μα δεν φαίνεται πουθενά.. ψάχνω.. μα δεν τον βλέπω..
Δεν σώζεται αυτός ο λαός σε λέω.. έμαθε στη διχόνοια..
Όχι μονάχος.. ποτέ μονάχος.. είναι ανίκανος δίχως ηγέτη..!!
Η ανάρτηση αυτή, γράφεται μια μέρα πρίν τις εκλογές..
Εύχομαι να με βγάλει ψεύτη η ιστορία σε λίγες ώρες..
Δεν φαντάζεσαι πόσο πολύ το θέλω..
Νίκος Ράμμος Καπαλίδης (ΑΑΤΟΝ), 5/5/2012