Είναι ηλικίας από 28 έως 35 ετών. Φοράνε επώνυμα κοστούμια, όχι κατ’ ανάγκην μαύρα. Κάποιοι όμως τους αποκαλούν γύπες και κοράκια.
Είναι η νέα γενιά ξένων golden boys, διαχειριστές κεφαλαίων, τα οποία μυρίστηκαν... αίμα στην ελληνική αγορά και ετοιμάζονται για επίθεση.
Ήδη μια ομάδα εξ αυτών, που εκπροσωπούν τα συμφέροντα τουλάχιστον 10 ξένων funds, μεταξύ των οποίων, όπως λέγεται, της Tiger και της Moore, έχει κάνει την εμφάνισή της στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και έχει ξεκινήσει τον πρώτο γύρω επαφών με σειρά ελληνικών επιχειρήσεων. Όπως αναφέρουν στελέχη της αγοράς, τα οποία γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, στο στόχαστρό τους την περίοδο αυτήν έχουν μπει σχεδόν όλες οι μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ που δραστηριοποιούνται εντός των ελληνικών τειχών.
Οι πρώτες κρούσεις, επαφές και συναντήσεις έχουν ήδη γίνει. Πρόκειται για ελληνικές αλυσίδες σούπερ μάρκετ οι οποίες δεν είναι κατ’ ανάγκην ζημιογόνες. Αντίθετα, η λίστα περιλαμβάνει και ισχυρά ονόματα του κλάδου, με κερδοφορία, σημαντικούς τζίρους και μερίδια και ισχυρή πιστότητα πελατών.
Τα στελέχη των εν λόγω ξένων funds δεν είναι υποχρεωτικά ανώτερα, μάλλον προς μεσαία θα λέγαμε, κι ετοιμάζονται να αλώσουν το ελληνικό επιχειρείν. Είναι στελέχη που και λόγω ηλικίας -έχουν τα μισά χρόνια από τους συνομιλητές τους- δεν φαίνεται να έχουν αναστολές ούτε συναισθηματισμούς και το μόνο που τα ενδιαφέρει είναι να ανέλθουν στα ανώτερα κλιμάκια της παγκόσμιας αγοράς χρήματος, να ανεβάσουν το κασέ τους και να τιμήσουν τον εργοδότη τους.
Το... τυράκι που προσφέρεται είναι αυτό που λείπει από την αγορά: ρευστό. Το σχέδιο απλό: Ένεση ρευστότητας κάποιων εκατομμυρίων ευρώ, σε πρώτη φάση, και απόκτηση μικρού μειοψηφικού ποσοστού. Το Plan B περιλαμβάνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου αρκετών εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, μέσω της οποίας θα αποκτήσουν τον έλεγχο των «μαγαζιών», αφού οι επιχειρηματίες που τρέχουν τα συγκεκριμένα μαγαζιά ελλείψει ρευστότητας δεν θα μπορέσουν, όπως οι ίδιοι εικάζουν, να καλύψουν την ενδεχόμενη αύξηση στο ποσοστό που τους αναλογεί.
Το Plan C, το οποίο είναι και το πιο επιθετικό, προβλέπει εξαγορά των δανειακών τους υποχρεώσεων από τις τράπεζες σε τιμές 20-50% χαμηλότερα της αρχικής τους αξίας.
Επειδή η προσφορά πλέον είναι μεγαλύτερη από τη ζήτηση, τα συγκεκριμένα στελέχη που έχουν έρθει στην Ελλάδα και έχουν κατοικοεδρεύσει σε κεντρικά ξενοδοχεία των Αθηνών, όπου γίνονται και οι συναντήσεις, έχουν την πολυτέλεια του χρόνου να περιμένουν και είναι αποφασισμένα να πάρουν τον αφρό -αλίμονο αν κανείς τα κατηγορήσει γι' αυτό- με το μικρότερο τίμημα φυσικά.
Μέχρι στιγμής, λοιπόν, τριγυρίζουν σαν πραγματικοί γύπες πάνω από τις πιεζόμενες ελληνικές επιχειρήσεις και περιμένουν την κατάλληλη ώρα για να επιτεθούν. Το γεγονός άλλωστε ότι η μία μετά την άλλη ελληνική εταιρεία έχει στερέψει από μετρητό, οι τράπεζες έχουν σταματήσει να τους δίνουν δάνεια, το κόστος χρήματος, όπου υπάρχει, είναι πανάκριβο κι οι εταιρείες ασφαλιστικών πιστώσεων έχουν αποσύρει την «εμπιστοσύνη» τους από την αγορά τις κάνει ευάλωτες και εύκολη λεία για όποιον θέλει και μπορεί να... επενδύσει στη χώρα.
Όσο για το τίμημα, τουλάχιστον πέντε φορές κάτω από αυτό που θα λάμβαναν οι συγκεκριμένες αλυσίδες λίγα χρόνια νωρίτερα αν είχαν δεχθεί τις προτάσεις εξαγορών που είχαν πέσει στο τραπέζι ή αν είχαν πάει σε στρατηγικές συμμαχίες ή συγχωνεύσεις προκειμένου να θωρακιστούν έναντι της κρίσης.
Αν είχαν επί της ουσίας δεχθεί να απολέσουν, όπως σημειώνουν στελέχη της αγοράς, τις δάφνες του παρελθόντος και να μετεξελιχθούν από οικογενειακές παραδοσιακές επιχειρήσεις σε πιο σύγχρονα επιχειρηματικά σχήματα. Όχι γιατί το οικογενειακό μοντέλο του επιχειρείν στο οποίο έχει στηριχθεί η ελληνική οικονομία είναι κατ’ ανάγκην κακό.
Αντιθέτως, αρκετά είναι τα παραδείγματα ελληνικών επιχειρήσεων που ξεκίνησαν από το μηδέν και κατάφεραν να καταστούν ηγέτες στον χώρο και στην Ελλάδα και υπολογίσιμες δυνάμεις στο παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα.
Απλώς, καθώς η χώρα βρίσκεται στον πέμπτο χρόνο βαθιάς ύφεσης, με το χρήμα να αποτελεί είδος προς εξαφάνιση και το φως στο τούνελ να μη διακρίνεται, τα πράγματα είναι δύσκολα ακόμη και για επιχειρήσεις μετρημένες και με γεμάτο ταμείο, το οποίο λόγω κρίσης περιορίζεται. Ακόμη και για τις αλυσίδες του λιανεμπορίου τροφίμων, που μέχρι και πρόσφατα ήταν οι cash cows της ελληνικής αγοράς.
Υπό αυτές τις συνθήκες, και νιώθοντας την ανάσα κυρίως των distress funds στην πλάτη τους, παράγοντες της αγοράς δεν αποκλείουν να υπάρξουν εξελίξεις και αλλαγές στον χάρτη της εν λόγω αγοράς μέσω της συνένωσης δυνάμεων, σε μια προσπάθεια να παραμείνει ο ελληνικός χαρακτήρας στα μαγαζιά τους. Χαρακτηριστική είναι άλλωστε η δήλωσή τους ότι δεν θα παραξενευτούν εάν αυτός που σήμερα είναι πρώτος βρεθεί ξαφνικά στην τέταρτη θέση.
"Ούτως έσονται οι έσχατοι πρώτοι και οι πρώτοι έσχατοι", λοιπόν. Ίδωμεν!